Dmochowski Zygmunt Stefan

Z.: poeta DU.: Ciechocinek, 10.01.1931 M.: Halina z d. Kępska (1944), matematyk R.: Bolesław, kupiec i Henryka z d. Wieczorkiewicz D.: Ewa (1954), absolwentka Studium Medycznego w Łodzi; Rafał (1972), absolwent Politechniki Opolskiej ZP.: Florian Wieczorkiewicz, artysta malarz; Nikodem i Kazimiera z d. Śmigielska; Stanisław i Aleksandra z d. Adamska; pradziadowie h. Pobóg S.: 1950 matura w LO w Ciechocinku, 1950-54 studia na Uniwersytecie Warszawskim, kierunek: filologia polska K.: 1954-66 nauczyciel języka polskiego w LO w Radziejowie, 1966-76 wizytator w Kuratorium Oświaty w Opolu, 1976-87 wiceprezes WZDZ w Opolu SO.: pierwsze wiersze (1947), wiersze w m.in. Almanachu-Opolanin, debiut literacki w Gazecie Uniwersyteckiej (1952), dedykacja dla przyjaciela J. Żernickiego ELEGIA, nazwanie swojego pokolenia pisarzy pokoleniem POTARGANYCH ANIOŁÓW, uczestnictwo w KS Kolejarz Toruń, rzeźbienie, pierwsze prace (1970), uczestnictwo w wystawach i plenerach P.: wiersze w pismach ogólnopolskich: Wiadomościach kulturalnych, Śląsku, Metaforze, Przeglądzie Artystyczno Literackim, Pomorzu, Almanach Opolanina, Poezji; poezja w wydawnictwach czeskich: Slavickie Rozhlady, Olomuncki Veczernik Akord; wiersze: Potargane Anioły (1993,1994), Żarna i Ziarna (1994), Skaczące Światło (1994), Jaskrawość Przestrzeni, Wezbrana Rzeka (1997), Mgławice Koziorożca (1998), Nim Umilknie Ciepło (2000), Liryki Opolskie (2007); poematy: Z księgi Pogan (1995), Requiem Kujawskie (2001), Człowiek - szkice do portretu Powieść Płonąca Sól (2002), Wybór wierszy (2003) ON.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1986), Zasłużony dla Kultury Polskiej (2008), Zasłużony dla Opolszczyzny i Opola, Zasłużony dla Kultury Ciechocinka, Medal Stanisława Staszica Cz.: Opolskie Towarzystwo Kulturalno Oświatowe, Górnośląskie Towarzystwo Literackie, Włocławskie Towarzystwo Naukowe, Krakowska Konfraternia Poetów H.: badania językowe, zgłębianie wartości ukrytych w słowie, poezja Lechonia, muzyka Chopina, motto życiowe: Człowiek Istota Paradoksalna Osiąga Wieczność Umierając.

żródło : WHO IS WHO w Polsce

Zygmunt Dmochowski

DWADZIEŚCIA TRZY WERSY BIOGRAMU

                       1 

Już nie usłyszysz zaśpiewu kopyt

Galopujących po szutrze gościńca.

Już nie zapłaczą łzą słoną ciernie

Na brodatych, dostojnych tężniach.

Już nie zatańczą żurawie - ptaki nieba,

Nad kalenicami chałup w wiosce.

Nie ma już szutrów i nie ma koni;

Spróchniały tężnie, nikt nie warzy soli;

Zniknęły chaty w pałubach chocholich.

Wyrośliśmy z tego, jak wyrośnięto

Z łuczywa, kaganka, lampy naftowej.

                           2

Wszystko stało się mgłą, lub jest grobem,

Gniazdo rodu wyschło jak tamto – pradziadów

Dmochy-Glinki z Mazowszem i przedwieć -

Konfederat Barski, ucieczka za Drwęcę

Przed zsyłką na Sybir, Racięcin nad Gopłem -

Dwór chrupięga - stary i tropa potomków:

Służewo, Ostrowąs, Stary Ciechocinek -

Z Bema prospektem, wstęgą Białych Domów,

Opactwo cystersów nad Kamienną w wojnę,

Warszawa, Miasteczko, Piastowskie Opole

Pozostał ostatni - jak wyrzut sumienia:

Spadkobierca-strażnik umarłego czasu.

Opole,14 września 2011 r.

artykuł

UWIERZYTELNIENIE MITU OLIMPIJCZYKA

wiersz Zygmunta Dmochowskiego

Dziś Zygmunt Dmochowski vide tutaj: http://www.kujawy2008.republika.pl

Przesłał swój najnowszy wiersz poświęcony olimpizmowi. Sport od zawsze był jedną z największych pasji świata. Pozwala on rozwijać nie tylko ciało i umysł, ale także kształtuje osobowość człowieka. Olimpizm jest filozofią życia, chwalącą i łączącą w zrównoważoną całość jakość ciała, woli i umysłu, olimpizm dąży do stworzenia sposobu życia opartego na radości z wysiłku, wychowawczych wartościach dobrego przykładu i poszanowaniu uniwersalnych podstawowych zasad etycznych: przyjaźni, solidarności i fair play.

W tym roku 2012 roku Londyn po raz trzeci w swojej historii gościł będzie Letnie Igrzyska Olimpijskie. Główne zawody rozgrywane będą w Hyde Parku, Greenwich Park, Regent's Park, na Wimbledonie oraz na odnowionym stadionie Wembley. Trasa maratonu będzie prowadziła ulicami City i Westminster. Wioska olimpijska znajduje się we wschodniej części miasta. Otwarcie Igrzysk nastąpi 27 lipca, zaś zamknięcie 12 sierpnia.

A oto wspomniany wiersz.

Zygmunt Dmochowski

UWIERZYTELNIENIE MITU

     OLIMPIJCZYKA

Czy jest coś piękniejszego

Od tej konieczności,

Że biec trzeba i płonąć

I w ogniu się spalić?

Któż o skrzydła dba swoje

W chwili, gdy ponoszą,

Lub kierunek zestraja

Z jakimś azymutem?

Młodości niepodobna

Skreczować dropszotem,

Ani przenieść nad życiem

Plasowanym lobem!

Łaknieniem jest i szkwałem,

Wirem i polotem,

I wypełnić się musi

Ikarowym tropem,

Zanim: missa est, powie

I wzuje bambosze.

Halina Dmochowska Opole 

wiersz "PRZEMIJANIE"

 Żona mojego przyjaciela a także moja koleżanka Halina też pisze wiersze.

A oto wiersz – “Przemijanie”

==============================

Halina Dmochowska
Opole

==============================

PRZEMIJANIE
Pamięci Andrzeja Lachowskiego

============================== 

Splątani miłością i radością

przemierzali życie

wierząc że mają go jeszcze wiele

=============================== 

Czekali na wnuczki – bliźniaczki

wnuk Grześ już od trzech lat

uszczęśliwiał ich swoim istnieniem

 ===============================

Nagle przeszywający ból

rozdarł serce żony i córki -

brutalny los zdmuchnął płomień

niespełnionego jeszcze życia Andrzeja

================================ 

Pustka – rozpacz – brak nadziei!

================================ 

A tak bardzo chciał pokazać maluszkom

pachnące łąki kwitnące kasztany

opadające liście

i wspólnie z nimi ulepić bałwana

 ================================

Na życie po życiu zabrał z sobą

płomienny uśmiech żony

jej kojący dotyk

radość z macierzyństwa córki

i wszystkie chwile wspólnego życia

================================= 

Biegniesz biegniesz – szybciej szybciej

choć nurtu życia nie spowolnisz

zatrzymaj się odpocznij

i bierz z życia garściami

wszystko co najcenniejsze

================================== 

Los nie jest sprawiedliwy

i może już jutro nie przeczytasz

codziennej prasy

===================================

Zygmunt Dmochowski wiersz-„Żurawie”

 ============================================================

Tak jak lecą żurawie, pojawił się wiersz Zygmunta Dmochowskiego o tytule metaforycznym - ŻURAWIE. Jest w nim zawarta inwokacja do jego kolegów z Liceum im. Staszica w Ciechocinku, którzy w latach 1946 do 1950 doń uczęszczali i  po maturze rozbiegli się jak ptaki wędrowne po świecie.

ŻURAWIE

W chwilach zwątpienia, kiedy tracę wiarę,
Wspierają mnie bliscy z nadwiślańskiej tropy:
Duchy dobre - Żurawie, ptaki nieba,
Potargane Anioły z Tężniowego Grodu -
Kujawo-Białej pajdki ziemi,
Kołujące na trajektorii czasu.

Komilitony z Liceum w Ciechocinku,
Kiedy wszystko wokół było świtem.

=============================

Ikary płonące w warkoczach mitu,
W drodze do świata fantasmagorii.

 ==============================

W ich wzniosłym locie - mój los jak żagiew,
W ich wzniosłym locie - mój duch pamięci,
W ich wzniosłym locie - uskrzydlony mój lot.

 =============================

Stoją przy mnie w ordynku, jak niegdyś
Na podwórcu Hotelu Millera.
Stoją piękni, stoją nieśmiertelni -
Katharsis zmagającego się z sobą.

 ========================

Jeszcze są ruchem, który wciąż żyje,
Jeszcze nie rozsypują się w próchno milczenia.

 ======================================

 Wiersz dedykuję profesorowi Piotrowi Staweckiemu -

  Jednemu z niewielu żyjących Żurawi z mojej klasy.

                                 Opole, 1 marca 2012 r.

 ==========================================

Od autora!

Z Piotrem Staweckim przez cały okres nauki w liceum siedzieliśmy w jednej ławce. Po maturze razem pojechaliśmy na studia uniwersyteckie do Warszawy,  ja na polonistykę, on na historię. Został znanym uczonym. Jest autorem słynnego dzieła - "Słownik generałów wojska polskiego"( tych przedwojennych). Utrzymujemy z sobą blski kontakt.

Artykuł

===========================================================

Zygmunt Dmochowski – utwór satyryczny

Zygmunt Dmochowski napisał utwór satyryczny z gatunku groteski - przerysowujący rzeczywistość. Ma charakter komiczno-karykaturalny. Wychodzi z założenia, że warto od czasu do czasu pośmiać się z siebie, namalować dla zabawy świat w krzywym zwierciadle! Tematyka związana jest z pobliskimi Czechami, dopokąd często wpadają z Opola, żeby się rozerwać. Najczęściej na piwo, bo nasi sąsiedzi z czeskich kopców piją je na śniadanie, obiad i na kolację. Czesi - to naród piwny i może dlatego serdeczny! Więc z tego pejzażu człowieczego wziął się piwny motyw w jego wierszu - grotesce. Bohaterami wiersza są Czesi oraz Opolanie: Dmochowscy i Szafarczykowie - teściowie jego syna - Rafała, przebywający na urlopie w Jasenikach.

Zygmunt Dmochowski

W CZESKICH GÓRACH

    (groteska)

 =======================

Pekne tu i to sie vi!

Na wierchowce Zlaty Chlum,

Biela sie do lotu rwie,

Priessnitz swój rozwiera Dum.

 =======================

Kipi śniedzią czarcia perć,

W kotlach se mluveni mhla,

W Jeseniku wszelki bies

Z Szafarczykiem bijer chla.

 ========================

Źlebem Harnaś spływa z gór,

Grajkom ciska suty trzos,

Białki się zlatują z siół -

W podkasany bieżą pląs.

 =========================

W nim dwie Ślunske wiodą prym,

Niewyżyte wampy blond -

W rytmie zeli: rym-cym-cym,

Idą w gibach z rąk do rąk.

 ========================

Pekne tu, kapela rżnie,

W kotlach se mluveni  mhla -

Można zachlać się na śmierć,

Lub jak kur galijski piać!

============================= 

Zygmunt Dmochowski wiersz 

–„Komiliton z poetyckiego Dagerotypu” 

dla Edmunda Borzemskiego

Edmund Borzemski (ur. 1959 w Opolu) – historyk, poeta, krytyk literacki. Ukończył Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Opolu. Debiutował, jako poeta w 1987 roku. Swoje teksty drukował w prasie literackiej i lokalnej oraz w antologiach. W swoim dorobku pisarskim posiada również kilkadziesiąt artykułów z dziedziny krytyki literackiej oraz historii. Jest inicjatorem Konkursu Recytatorskiego Poezji Jenieckiej "Nie traćmy pamięci". Związany z Centralnym Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach na Opolszczyźnie. Członek Związku Literatów Polskich i krakowskiej Konfraterni Poetów. Mieszka w Korfantowie. Wydał następujące tomiki wierszy: 1990 - Podzielmy się słowem, Oficyna Literacka "Wers", Opole, 1995 - Obok milczenia, Oficyna Literacka "Wers", Opole, 1996 - Nieobecność to kamień, Oficyna Literacka "Wers", Opole, 1998 - Wyścig o ... , Oficyna Literacka "Wers", Opole, 2002 - Gwiazda Syzyfa, Oficyna Literacka "Wers", Opole, 2005 - Nie gasić gwiazd, Oficyna Konfraterni Poetów, Kraków.

Dziś Zygmunt Dmochowski przesłał mi wiersz poświęcony przyjaźni z nim.

Zygmunt Dmochowski

KOMILITON Z POETYCKIEGO DAGEROTYPU

Mundkowi Borzemskiemu - z przyjaźnią

 ============================

U burt kogi - w śląskim Kafarnaum,

Kolebie freja - globtroter-argo

Po meandrach niepokoju i szkwałach.

 ============================

Ze spoin umęczonego Krzyża,

Na krwawiącej mogile Lamsdorfu,

Zbiera krzyk w urny metafor.

 =============================

Kolekcjonuje człowieczy los - traumę

I przypowieści biblijne o szczęściu,

Które go omija i kaleczy.

 ================================

Pielęgnuje w domu Puste Krzesło -

Reinkarnację Dziadka - Franciszka,

Jak Van Gogh na płótnie w Prowansji.

================================ 

Jest zwierciadłem obnoszonym przez czas

Po gościńcach ludzkiego infernum -

W filigranie miniatury wiersza.

 ================================

Opole, 16 lutego 2012 r.

=============================================================

Artykuł 

Zygmunt Dmochowski- wiersz „Droga”

Jest mroźny zimowy luty. W Opolu jak i Radziejowie mróz dokucza. Dziś Zygmunt Dmochowski przesłał mi najnowszy swój wiersz. Jest to nowy wiersz - Droga". Tytułowy desygnat ma znaczenie metaforyczne. Jest synonimem wiecznej wędrówki człowieka, w znaczeniu: - człowiek zawsze jest "w drodze" z niezatapialnym pierwszym traktem, skąd był rozpoczął wędrówkę po po swoim losie.

Zygmunt Dmochowski

DROGA

Na równinie - kaleczy szutrem,

Na górze - drapie cumulusami,

Spadając - grzęźnie w bagnisku.

Wiedzie przez cienie drzew i fantomy

Wzdłuż siwych grzbietów kolein,

Pokruszona przez czas - odwieczny,

Wpięta w różaniec smutnych źrenic,

Które z nią biegną za horyzont.

Wysnuta z bruzd, z truchtu kierata,

Z chłodu klepiska, z ciepła sąsieków,

Z symfonii wirującej centryfugi,

Z żuru, z brukwi, z pąsu malw.

Trójpalcza delta żywota

Trawiona przez inwersje chwil.

Dryfująca w korytach ulic,

W liszajach kałuż, w paradoksach

Miejskiego żerowiska - w potrzasku.

Synonim nieustannej wędrówki,

Z wiecznie żywym Betlejem pielgrzyma.

Opole, 5 lutego 2012 r.

Karol Szmagalski

Artykuł

Zygmunt Dmochowski  miniatury poetyckie (Haiku)

Dziś Zygmunt Dmochowski przesłał jeszcze gorące kolejne swoje wiersze. Tym razem jest to Haiku. Haiku to miniatura poetycka, której początki sięgają daleko w przeszłość, są jedną z najdrobniejszych form poetyckich w całej literaturze światowej. Zarówno ich forma, jak i treść podlegają precyzyjnie określonym i ściśle przestrzeganym regułom. Właściwie skonstruowane haiku winno składać się z trzech wersów, z których pierwszy jest pięcio-, drugi siedmio-, a trzeci znowu pięciosylabowy. W sumie jest, więc haiku wierszem siedemnastozgłoskowym. Oprócz metrum utworu, haiku spełnia trzy Po pierwsze, powinno czynić określoną aluzję do przyrody. W praktyce poeci najczęściej odnoszą się do tej pory roku, której dotyczy uchwycony przez nich okruch rzeczywistości, stąd, więc poezja haiku bywa powszechnie nazywana poezją pór roku.. Po drugie, haiku musi opisywać jakieś konkretne wydarzenie, gdyż z pewnością nie jest to poezja poszukująca uogólnień. Po trzecie wreszcie, wydarzenie to koniecznie musi dziać się w teraźniejszości, a nie w czasie przeszłym.

A oto te wiersze.

Szpaler wierzb w marszu

Wzdłuż bagnistych borowin-

Droga do Gniazda

Schizofrenia drzew,

Słoneczniki słońc w ogniu -

Dusza Van Gogha

W nadwiślańskiej mgle

Lewitujące tężnie -

Łzy Ciechocinka

"Chytre Gaskony"

W życiorysie Kościuszki -

Wstyd Celulozy

PS!

Trzy są Kujawskie!

Artykuł

Zygmunt Dmochowski 

wiersz –

”DWA WIDNOKRĘGI MOJEGO NIEBA W OPOLU”

Zygmunt Dmochowski spogląda przez swoje okno i uwiecznia to w wierszu. 

Wiersz o dwóch widokach, które z okien na przestrzał rozpościerają się przed oczyma z jego mieszkania w Opolu na II piętrze pięciokondygnacyjnego bloku.

Od strony północnej i południowej.

DWA WIDNOKRĘGI

MOJEGO NIEBA W OPOLU

==========================

Nieboskłon północny

=========================

Astrolabium w kopule yellow - czapa

Na topie kubistycznej Alma Mater

Na stronie north, gdzie Zwrotnik Raka,

O kolorycie brył: błękit, seledyn, bordo.

Obok nich podążam do Biedronki,

Na skróty, po pastrami i porto.

=============

Opodal, tunel i ciąg targowisk

Boga Hermesa, wśród nich small shop'y:

Motoart, Akwarium, skład adidasów,

Żabka, Kolporter, dzwonko amura,

Ineksprynoble tajskie Paronia,

Fitnes, kserograf, w głębi - razura.

=============================

Na wprost, stadka drzew - gęstwa liścieni:

- "W parku żyjetie" - rzekła Vierka

Vszeticzkova z Ołomuńca, na popasie

Sierpniowym z Franciszkiem w naszym atrium:

- "Pieknie tu matie, pieknie - Sigmund

I chlib u was chutni, Halka i czerstvi".

Z lewa, zgięty w el, mój blok, gdzie Żabscy;

Z prawa, wieżowce i market hall Savia

Z gniazdem bocianim PKO, za nim:

Apteka i laser z elektrowstrząsami;

Na corso, wyzuty z alternatyw cokół

Po obalonym czerwonym proroku.

 ================================

Nieboskłon południowy

=============================== 

Wzdłuż osi bloku, na winklu, z lewa:

Centrum Kultury z ogródkiem piwnym -

Zwornik zwrotników dwóch półkul nieba.

================================== 

Patrzę z balkonu na świat ugrzęzły

W płytach żelbetu Le Corbusier'a -

Na popiół tynków i głuchą przestrzeń.

=================================

Nawet dzwonniczej wieży nie widać

W Świątyni Pańskiego Przemienienia,

Ani topól przy Neurosis Hospital -

Po stronie south, na linii Koziorożca.

=================================

Sepią cek-Haus'ów spętane życie:

Człowieczy oddech i ciepło słońca.

 ===================================

                     Opole, 11-12 stycznia 2012 r.

 =======================================================================

Człowiek w poezji Zygmunta Dmochowskiego!

Franciszek Veszeticzka - czeski pisarz i krytyk oraz slawista z Uniwersytetu w Ołomuńcu, w swojej recenzji "Skaczące świetło Zygmunta Dmochowskiego" napisał: "Obok światła i przestrzeni dla poety Dmochowskiego charakterystyczny jest temat człowieka.

Już w tomie "Wezbrana rzeka" (1997) pojawił się z numerem rzymskiej jedynki wiersz pt. "Człowiek - szkic do portretu".

W kolejnych zbiorach poezji temat ten powracał, a 2009 został zamknięty wierszem z numerem czternastym."

Tyle profesor Vszeticzka. - Kontynuując jego analizę dorobku literackiego mojego przyjaciela - poety z Opola Zygmunta Dmochowskiego, informuję, iż poemat "Człowiek - szkice do portretu", jest cyklem wierszy o charakterze otwartym, tzn, że poeta wciąż cykl ten wzbogaca o nowe wiersze z tego tematu.

Dzisiaj przysłał mi wiersz o numerze dziewiętnastym, który prezentuję.

Zygmunt Dmochowski

CZŁOWIEK XIX

Szkic do portretu

=======================

W kokonie cienia ugrzązłszy

Biegnie przez koleiny czasu,

Obrastając w nowe cienie -

Niczym niebo w liszaje piekła.

=========================

Jerofiejew był pierwszym cieniem,

Który się podpiął pod jego cień -

Sznaps-cicerone po tawernach

W drodze znad Wisły do Pietuszek:

Wolny - choć potargany ptak.

 =========================

Kolejny cień - to Czarna Polly'

Matrioszka-Grusza spod Onieży -

Udi-bidi-bindzia, udi-bindzia;

W dramie grał Mecky jeden, trzeci

I Voyzzeck był, który jej wierzył:

Udi-bidi-bindzia - smutek i żal.

===========================

Dzisiaj, gdy czas przeszłością wzbiera,

Spośród dziesiątków innych cieni,

Pozostał przy nim - niewygasły,

Cień tragi-klauna-Munchausena.

======================

 Opole, 4 stycznia 2012 r.

===================================

Zygmunt Dmochowski

ISTOTA CZŁOWIECZEJ DUSZY

Przenikam wzrokiem przedwieczną przeszłość:

Runy omszałe - wielogłos ojców,

Na głazach świętych w Otłoczynie -

Przez szczeliny mitów sączy się czas

Odcedzający życie kęs po kęsie.

Jesteśmy wpisani w ład i chaos,

Trwa ciągła gra w prawdę i nieprawdę,

Tyle w nas szczerości, ile fałszu,

Blaskiem i cieniem malujemy krzyk,

Niezmierzona jest głębia myśli.

Człowiek takim jest, jakim był i będzie.

Opole, Nowy Rok 2012

Za życzenia geburstagowe 2012 od Przyjaciół z Radziejowa

- wierszyk o sobie samym do potomności, dedykowany mieszkańcom Grodu Łokietka:

POWRÓT NA KUJAWY

     (epigramat)

Gdy odjeżdżał - był na gazie,

Rosą skrzył się Kołpak Łokcia,

Dzisiaj błyszczy, szklą się oczka -

Bo powrócił na Pegazie.

Zygmunt Dmochowski

Z okazji 81 rocznicy urodzin

Zygmunta Dmochowskiego

Życzymy Ci

Marzeń, o które warto walczyć,

Radości, którymi warto się dzielić,

Przyjaciół, z którymi warto być,

I nadziei, bez której nie da się żyć.

10 stycznia 81 kończysz lat

lecz przed Tobą cały świat!

Nie żałuj tego, co minęło,

ciesz z tego, co w życiu się osiągnęło!

Zawsze dąż do wytyczonego celu,

mimo iż zazdrości Ci wielu!

Otaczaj się przyjaciółmi swymi,

raduj momentami tymi,

które uśmiech Ci dają i szczęścia przysparzają!

Serce Twe niech zawsze tak czyste będzie,

a dobrych ludzi znajdziesz wszędzie!

Dziś do mnie tak pisze Zygmunt Dmochowski. 

Wczoraj wyszła antologia wierszy poetów zrzeszonych w NKL Opole 

(Nauczycielski Klub Literacki przy Okręgu ZNP w Opolu.

Książka nosi tytuł "Wiersze pachnące jedliną a liczy 131 stron. Wybór przygotowała do druku Teresa Niektysza. 

Wstęp napisała Wanda Sobiborowicz - Prezes Okręgu Opolskiego ZNP. Wydał Instytut Śląski Opole. 

W antologii jest 5 moich wierszy, w tym 3 Kujawskie.

W książce znajdują się wiersze 26 poetów-nauczycieli ze szkół Województwa Opolskoego.

Książkę ilustrował znakomity artysta malarz Leszek Ołdak.

Artykuł

======================================================================

"Istota człowieczej duszy" - napisany 8 grudnia

Zygmunt Dmochowski

FILOZOFICZNA KONSTATACJA

Ani Jamry z Opola

Życie - dryfujące barwy chwil:

Soczyste błękity poranka,

Żółcie słoneczne południa,

Ołowiane sepie zmierzchu.

Wybuchają bielą jaśminy,

Płyną po łąkach dżonki-kaczeńce,

Płoną oczy pełne nadziei.

Parzy bukiet czerwonych róż.

Zamknięte w skroniach burze czasu

Rozsadzają krew rączą w żyłach,

Milkną w otępiających sjestach

I wysychają bezpowrotnie -

Pożerane przez drapieżną suszę.

Pod ciężarem uwiądu godzin

Kamienieją oddech i myśl,

By rozbłysnąć nagle początkiem -

Jak gwiazdy nowe w galaktyce.

Umieramy, żeby zmartwychwstać.

Opole, noc 2 na 3 grudnia 2011 r.

 Artykuł

Zygmunt Dmochowski

SYNDROM BUDDENBROOKÓW

 (Przypowieść)

Rafałowi - synowi mojemu

Całe życie wracali do nieba,

Z oczami pełnymi krzyku i żalu

I powracali z sercem w strzępach,

Potarganym przez pamięć wyjścia.

Niebo butwiało - w roztoczach ugrzęzłe,

Trwonione przez infantylnych potomków

Rozsypywało się w mitralne puzle.

Powroty do zaprzeszłego czasu

Generowały schizmę i defetyzm.

Pochłonięci przez dno niesione w sobie,

Zapadali się w nie coraz głębiej -

Bez nadziei na święte zmartwychwstanie.

Opole, 21 listopada 2011 r.

Z takim komentarz autora wiersza: - Nie ma powrotów do świata ojców, dziadów i naddziadów. 

Przeszłość rzuca cień na teraźniejszość, z którym wciąż się zmagamy pełni poczucia winy - chociaż nie jesteśmy winni.

Pozostaje wspomnienie i sentyment oraz aksjomat: "Przeżytych kształtów żaden cud nie wróci do istnienia"(Asnyk).

Artykuł

Zygmunt Dmochowski

Teresie Nietykszy -
poetce spolegliwej

ŻYCIOTWÓRSTWO

               1

Cienie - kotwice słońca

Na rzece dnia.

Tyle cieni, ile wzgórz

Na trajektorii światła.

                  2

Cienie - kotwice duszy

Na szutrze życia.

Tyle cieni, ile łez

Na szlaku człowieczym.

             3

Słońce - płonący krzyk czasu.

Dusza - wieczne łaknienie.

                4

Kotwica - formant nadziei.

 Opole, 7 listopada 2011 .

Zygmunt Dmochowski

U DZIADKÓW W DZIECIŃSTWIE

NA STARYM CIECHOCINKU

                  Pamięci Aleksandry i Stanisława

                  Dmochowskich

Sypie się świt z płotu pianiem

I pszenicznym snopem słońca.

Wynurzony z milczenia snu,

Wchodzę w puls oddechu dnia.

Oczy rzeźbione w migdał

Madonny babki Olesi:

Chłodne, smutne, sfinksowe -

Uśmiechnęły się ciepło.

Żur ze skwarami - dymiący

W kopie krychanych kartofli,

Smakuje jak rosół zmłocka

Z połciem tłustego szpondru.

Dziadek - brodaty jaźwiec,

Zdejmuje ze ściany dwururkę -

Idziemy, brnąc w błotnej brei,

Na kwokacze i bekasy.

Stryj Olutek gna trytwą

Na oklep w stronę Raciążka.

Z nieba leje się war miedzi -

Rozpalone piekło sierpnia.

Wędzarnia dławi się dymem,

Podduszana trocią olszy -

Na twarzy ojca perli się

Tłusty pot ogorzałych szynek.         

W ażurowym, drżącym powietrzu

Lewitują brodate tężnie -

Słone żubry Ciechocinka,

Kokietujące u stóp Wisłę.

O zmroku, w kryzie lampy

Naftowej sprzed wieku,

Babka Olesia z różańcem

W ręku, zastyga w modlitwie.

Siedzimy z dziadkiem samoczwór

Na przyzbie, wsłuchani w jego tembr -

Peregrynuję po świecie

Malowanym wyobraźnią.

Opole, 5 listopada 2011 r.

Najnowszy wiersz Zygmunta Dmochowskiego – „U dziadków w dzieciństwie na Starym Ciechocinku” jest jeszcze gorący. Jest to jeden z wielu utworów poświęcony, wiążący się z Miejscem jego urodzenia Ciechocinkiem. Powstał w podzięce autora po nadaniu mu Medal  im. prof. Leonarda Lorentowicza za wybitne zasługi dla Uzdrowiska Ciechocinek. W wierszu pokazuje tradycję dawnego Ciechocinka, tradycję u jego dziadków.

Karol Szmagalski

http://wloclawskie24.pl/articles/10095-zygmunt-dmochowski-wiersz-u-dziadkow-w-dziecinstwie-na-starym-ciechocinku

O naszym „Kujawiaku” pamiętają mieszkańcy jego miejsca urodzenia „Ciechocinka”.

Dziś otrzymałem informację, którą cytuję:

Pan Zygmunt Dmochowski

Z przyjemnością zawiadamiamy, że Towarzystwo Przyjaciół Ciechocinka decyzją Kapituły

uhonorowało Pana Medalem im. prof. Leonarda Lorentowicza za wybitne zasługi dla Uzdrowiska Ciechocinek (…)

Przewodniczący Kapituły Prezes TPC

Jerzy Sobierajski Marian Gawinecki 

Ciechocinek, 21 października 2011 r.

 artykuł

====================================================================================================================

Do Opola zbliża się kolejny międzynarodowy Najazd Poetów na Zamek Piastów w Brzegu. Najazd trwał będzie od 20 - 24 października o obejmie miasta: Brzeg (dwukrotnie), Opole, Wołczyn, Kluczbork, Byczynę (tę historyczną, z bitwą pod Byczyną) i Kraków. W wymienionych miejscowościach odbędą się biesiady poetyckie - zakończone Zaduszkami Poetyckimi w Krakowie - jak co roku.

Biblioteka Wojewódzka poinformowała mnie, że promocja mojej czeskiej książki "Chwytać chwile", odbędzie się 1 grudnia w ramach Opolskiej Jesieni Poetyckiej. W listopadzie będzie jej promocja w Ołomuńcu, gdzie została wydana. Pisałem o tym na  portalu tutaj:

http://wloclawskie24.pl/my-account/articles/9521-chwytac-chwile-najnowsza-ksiazka-zygmunta-dmochowskiego

Karol Szmagalski

=============================================================================================================================

Zygmunt Dmochowski wiersz –„Nie wszyscy bogowie są święci”

Często słyszymy, że każdy z nas jest powołany do świętości, że mamy tu na ziemi starać się być świętymi. Dużo rzadziej możemy usłyszeć prosto i jasno wyjaśnione, czym ta świętość tu na ziemi tak naprawdę jest. Przede wszystkim być świętym, to nie znaczy nie popełniać grzechów. Każdy człowiek jest grzeszny, również każdy święty popełniał grzechy i musiał się z nich spowiadać. Świętość to wola zerwania z grzechem za wszelką cenę, to chęć powstawania z nich. Nie wszyscy jednak możemy być świętymi. A jak jest u Bogów. Dziś otrzymałem najnowszy wiersz Zygmunta Dmochowskiego

 ( http://www.kujawy2008.republika.pl) = „Nie wszyscy bogowie są święci” a oto on:

Zygmunt Dmochowski

NIE WSZYSCY BOGOWIE SĄ ŚWIĘCI

Przetrwała we mnie atawistyczna zaduma

Nad realiami i metafizyką spraw

Wykrudowanych niegdyś przez obcych bogów,

Jako pogańskie i nieprawowierne.

Przetrwała we mnie atawistyczna więź

Ze słońcem - bogiem wiecznej wszech możliwości,

Który jak czarnoksiężnik wyczarowuje

Światło i ogień z nieskończoności kosmosu.

Przetrwała we mnie atawistyczna estyma

Dla wichru - boga wszechobecnego tchnienia -

Na ziemi, na morzu i w przestworzach:

W oddechu, w żaglach wydętych, w locie ptaka.

Przetrwała we mnie atawistyczna trwoga

Wobec klęsk - bogów rozhukanych żywiołów:

Plag egipskich, potopu, szkarłatnej kuny -

Miotanych na odkupienie za grzech pychy.

Przetrwała we mnie atawistyczna miłość

Do dawnych świętych z parnasu Słowian:

Światowita, Swaroża, Kupały i Łady -

Od nieba, ziemi, płodności i szczęścia.

Nowi bogowie, uwikłani w kult doczesności,

Koncelebrują swój byt w żerowiskach.

Opole, 11 pażdziernika 2011 r.

PS!

Trudno komentować fakt, że poeta gloryfikuje kult dawnych słowiańskich bogów z okresu pogaństwa. Widocznie przewartościował rzeczywistość dzisiejszą i doszedł do wniosku, że byli bardziej spolegliwi dla człowieka. Wszystko zostało wyłożone w ostatniej, dwuwersowej zwrotce wiersza.

Artykuł:

http://wloclawskie24.pl/articles/9928-zygmunt-dmochowski-wiersz-nie-wszyscy-bogowie-sa-swieci

Zygmunt Dmochowski wiersz „Na deptaku w Ciechocinku…”

Dziś otrzymałem kolejny wiersz od Zygmunta Dmochowskiego. Jest to wiersz szczególny poświęcony jego Ciechocinkowi. W wierszu jak mówi odtworzyłem wizerunek doliny nadwiślańskiej na Kujawach Białych w czasach Władysława Łokietka, władcy tej ziemi. Tajemniczość zarysowanych zdarzeń, prawda historyczna, przekazy ludowe, imaginacja autora i synkretyzm - znajdujące się w wierszu, pozwalają mi nazwać go balladą. Wiersz traktuje o przeszłości Ciechocinka - miasta, w którym się urodziłem i skąd pochodzi mój zasiedziały ród.

Zygmunt Dmochowski

NA DEPTAKU W CIECHOCINKU

W CZASACH WŁADYSŁAWA ŁOKIETKA

Ballada

Bory chrobre szły ławą od Zgłowiączki,

Wzdłuż zbocza Wisły, aż po Tążynę.

Dolinę wypełniały uroczyska

I bursztynowe wydmy wśród bagien

Podola, Wylkowyj,i Wołuszewa -

Czochrane od prawieków przez powodzie.

Za Łokcia siedział tu rycerz Przedpełek -

Blood Hound Piastów , warujący przy brodzie.

Strzegący Doliny przed zagonami

Rabusiów spod znaku Czarnych Krzyży.

                          2

Ziemię zamieszkiwali potomkowie

Goplan oraz ludzi przygodnych z gościńca,

Którzy pojawili się tu ochotnie,

Bo nikt ich na pustkowiu nie szukał,

Nie słał kondemnatek, nie groził gardłem -

Za hultajstwo, zbójnictwo, złoczynienie.

Sieli ziarno, topili więcierze w Wiśle,

Polowali, sypali kamienne groble,

Wypalali węgle drzewne i potasz,

Karczowali, zajmowali się handlem.

Ale też bronili wściekle Doliny

Przed grabieżą Wikingów i Jadźwów.

                          3

Na wprost zamku racięskiego na Słońsku,

Bieliły się żupy solne i kasztel.

Na wschodzie, aż po Psiarzewo i Przypust,

Dymiła chojna - królestwo smolarzy.

Na zachodzie, za Tążyną, przycupnęły

Odtłoczyn z brodem i piwna Karczemka.

Z Raciążka przez Wolę i desert Ciechotów,

Smużył się odwieczny szlak bursztynowy.

  4

Wśród słonorośli: rokit, świbek i komonic

I w łęgach olszowych - biły słonawy.

Tworzyły rudo-rdzawe rozlewiska,

Bądź szły w kadziach na kanwie do odwaru.

Oplecione warkoczami wydm, magiczne,

Generowały strach i kult świętości.

Sól, jak przed wiekami, była skarbem -

Kto mógł, parował solankę dla zysku.

Wypełniała sakwy kupców bursztynowych,

Powracających przez brud w Odtłoczynie.

5

W Raciążku wypalano z gliny dzbany,

W Starej Wsi siano żyto i jarzynę.

Słończyki - żyjący niegdyś z rozboju,

Łowili płocie i wojowali pod Łokietkiem.

Kmiecie z Wołuszewa tuczyli woły

I puszczali szkuty z ziarnem do Gdańska.

6

Naddziad poety był zbójem Ciechoty -

Topił Wikingów w torfach Tążyny.

Poeta żyje w trzech warstwach czasu:

Łokietka, dzieciństwa i współczesności

  7

Z przeszłości przetrwała w Mieście tylko sól

Opole 24-25 września 2011 r.

Artykuł

======================================================================

^{"Rzeczywistość”} 

^{wiersz Haliny Dmochowskiej}

^{Halina Dmochowska żona mego przyjaciela znanego poety Zygmunta Dmochowskiego} 

^{a także moja koleżanka z czasów wspólnego uczęszczania do Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Łokietka w Radziejowie}

^{także pisze wiersze. A oto przesłany w dzisiejszej poczcie.}

^{Halina Dmochowska}

     ^Opole

^{RZECZYWISTOŚĆ}

^{W pogoni szczurów}

^{Zaciera się człowieczeństwo}

^{Przegięcie hamletowskiej szali:}

^{Za wszelką cenę BYĆ,}

^{Piąć się na szczeble kariery}

^{Kosztem bliźnich - okrucieństwo!}

^{Taki bliźni -}

^{To dla niego śmieć}

^{Nie warty współczucia.}

^{Duma pojawia się jedynie}

^{W oczach głodnego dziecka,}

^{Kiedy prosi: -" podziel się ze mną posiłkiem".}

^{A mówiono, że "człowiek -}

^{To brzmi dumnie"!?}

^{A miało być tak pięknie.}

^{Opole, 11 września 2011 r.}                                                        

^{Czytając ten wiersz w dobie najbliższych wyborów nasuwa się taka refleksja. Motto dla startujących w tych wyborach i nie tylko, aby pamiętali: “Ważne jest, aby w nurcie wielu spraw, problemów i często bezpardonowej walki politycznej zachować własna tożsamość, umieć pochylić się nad drugim człowiekiem i zauważyć jego problemy. Pracę warto traktować, jako służbę ludziom, a czy tę służbę wypełniamy prawidłowo, to zawsze ocenia i oceni społeczeństwo, mniej lub bardziej obiektywnie i na to należy liczyć w najbliższych wyborach.”}

Karol Szmagalski

^Artykuł:

Zygmunt Dmochowski 

napisał wiersz poświęcony 

najpiękniejszemu zakątkowi Opolszczyzny 

– leśnemu uroczysku wśród lasów, dopokąd w dni upalne, lub też wtedy, kiedy się ma chandrę

– podąża. Wiersz nosi tytuł “Nad Średnim Jeziorem Turawskim”.

NAD ŚREDNIM JEZIOREM TURAWSKIM

Zamknąłem w sercu święty chram śląskiego świata:

Ozdobną broszę – filigran z oczkiem szmaragdu,

Bez schizofrenii smutnych spraw miejskiego raju.

Pełnego trosk, poniżeń, zdrad i paranoi,

Insynuacji, wiecznych złudzeń, dni bez słońc -

Gdzie sąsiad w bloku – sobiepan lub Gall Anonim.

Zamknąłem w sercu święty chram: pajdkę nieba

Odbitą w tafli chybotliwej szklistego czółna -

Modlitwę świerków, jantar wydm, poszum trzciny,

Daniele brzóz, srebro buków, ranking barw,

Bekasa klekot na ostrowie, drżenie wiklin,

Zakola dąbrów, skaczący blask, bezruch i mgłę

Zamknąłem w sercu święty chram – przystanek Szczedrzyk:

Omnipotencję chlorofilu i…wolny wiatr -

Zielono-modrą perspektywę w środku boru.

Opole,25 sierpień 2011 r.

artykuł

=====================================================================================================================

Z życia literackiego Opola

Na plenarnym zebraniu Oddziału Opolskiego Związku Literatów Polskich, 

w dniu 1 września br. dokonano wyboru nowego prezesa Oddziału,

funkcję tę pełnić będzie poetka Teresa Nietyksza (dotychczasowy prezes złożył rezygnację z powodu ciężkiej choroby).

Jednocześnie do składu Zarządu wszedł ponownie pisarz Zygmunt Dmochowski

Na zebraniu serdecznie powitano nowo przyjętego do ZLP przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną

prozaika Stanisława Nicieję – profesora, byłego rektora Uniwersytetu Opolskiego.

===================================================================================================================

Przed kilku dniami otrzymałem list od "Szamana" Zbyszka Kresowatego, przyjaciela z Wrocławia - poety, krytyka literackiego

i artysty malarza, autora cyklu wspaniałych ikon. 

Przysłał mi egzemplarz pisma poetyckiego "Okolica poetów", który ilustruje (Nr 52-53) oraz powiadomił, że obejmuje redakcję "Metafory" w Bydgoszczy.

Zamierza opublikować w niej cykl moich Listów poetyckich do Żernickiego, adresowanych do nieba.

=========================================================================================================================

„Chwytać chwile” 

najnowsza książka Zygmunta Dmochowskiego

W dniu dzisiejszym w poczcie otrzymałem od Zygmunta Dmochowskiego najnowszą jego książkę „Chwytać chwile” po czesku „Chytat chvili”. Książka "Chwytać chwile" jest pierwszym zwartym tomem poezji opolskiego poety wydanym po czesku przez Czechów w Czechach.  Drugim będzie tom wierszy pośmiertny Wiesia Malickiego, pod warunkiem, że wydanie zasponsoruje instytucja kulturalna z Opola.

Tak na ten temat pisze do mnie Zygmunt. „Dziwnym trafem wydawnictwo w Ołomuńcu przyspieszyło druk książki. Nakład przywiózł mi Profesor Vszeticzka swoją skodą, wraz z żoną Vierą, w czwartek 4 sierpnia. Zatrzymali się w naszym domu do niedzieli. Ustaliliśmy spotkanie promocyjne książki - odbędzie się w Czechach w październiku, po inauguracji roku akademickiego. Edycja - to poplon naszego spotkania poetyckiego w Ołomuńcu, sprzed dwóch lat, kiedy prezentowaliśmy z Wieśkiem Malickim nasze wiersze społeczności tego miasta. Tamto spotkanie przełożyło się na decyzję edycyjną naszych wierszy. Ale trzeba przyjąć, że Czechom leży nasza wyobraźnia poetycka, skoro wcześniej drukowano nasze wiersze w szeregu miejscowościach, także w Pradze i Brnie.” Tłumaczyli je poza prof. Vszeticzką poeci: Wilhelm Przeczek, Jano Pyszko, Gustaw Sajdok, Kazimierz Kaszper, Milosz Hrabal, Karla Erbova, Władysław Młynek i Jacek Sikora. Na wybór wierszy nie miałem wpływu - zadecydowali i wybrali Czesi”.

Wybór wierszy Zygmunta Dmochowskiego pochodzi ze zbiorów: Potargane anioły(1993), Żarna i ziarna(1994), Skaczące światło(1994), Jaskrawość przestrzeni(1995),Wezbrana rzeka(1997),Mgławice koziorożca(1998),Nim umilknie ciepło(2000),Liryki opolskie(2007).

W sumie zawiera 34 wiersze w języku czeskim i polskim.

Gorąco polecam to wydanie.

Karol Szmagalski

Myślę jednak ,że warto do tego co tam zostało napisane także dodać kilka fragmentów to co napisał Frantisek Vseticka cytuję:

Pełen fantazji i animuszu Kujawiak

„Maksymaliści swego rodzaju dążą do tego, żeby mieć sławnych przodków. Już w okresie renesansu i baroku istnieli tacy genealodzy, którzy mogli się świetnie utrzymać dzięki tym pragnieniom żadnych sławy ludzi. Z odwrotną sytuacją mamy do czynienia w przypadku minimalistów, do których zalicza się tych, którym wystarczy, że noszą nazwisko takie samo, jak jakiś ich sławny poprzednik. Do tego typu minimalistów należy Zygmunt Dmochowski (1931), Którego nazwisko i zawód poety łączą z czołowym przedstawicielem polskiego klasycyzmu Franciszkiem Ksawerym Dmochowskim (1762-1808). Jak wskazują daty ich urodzin , różnica wiekowa między nimi wynosi 170 lat. Opolski poeta-Zygmunt-odniósł się do swego poprzednika Franciszka Ksawerego wierszem-wyznaniem, który włączył do swego Wyboru wierszy. Zygmunt przyznaje się i upodabnia do Franciszka Ksawerego i jego poezji nie tylko w zakresie używanego słownictwa , ale także przez dobór wiersza i gatunku: raz za pomocą heksametru klasycznego, innym razem przez gatunek elegijny i mityczny”.

Czy inny fragment?

„Zygmunt Dmochowski po to pisze poezję, abyśmy się nie wyobcowali sami z siebie. Autor poematu Człowiek to także polemista. Jako nauczyciel literatury polskiej wniósł inspirujący wkład w interpretacje wiersza Juliusza Słowackiego Rozłączenie. Jest, bowiem przekonany, że utwór ten był skierowany do Kujawianki, Maryli Wodzińskiej ( por. jego artykuł w Plejadzie z 6 marca 2001 r.). Zainteresowanie ową szlachcianką ze Służewa ma szersze tło, ponieważ Dmochowski pochodzi z Kujaw ( urodził się w Ciechocinku) i należy do grona wybitnych znawców historii tego regionu. Warto przy tej okazji wspomnieć jego trylogię Płonąca sól, przedstawiającą dzieje kujawskiego rodu autora od czasów powstania listopadowego do współczesności. Zygmunt Dmochowski, zatem to nie tylko poeta, ale także prozaik, i to prozaik o szczególnym szerokim spojrzeniu na otaczająca rzeczywistość.”

"Posłowie" przetłumaczyli z języka czeskiego slawiści z Uniwersytetu Opolskiego - Grażyna i Mieczysław Balowscy.

Więcej wypowiedzi Frantiska Vseticka w przekładzie Grażyny i Mieczysława Balowskich w podsumowaniu tego wyboru i wydania.

artykuł

Artykuł

Zygmunt Dmochowski przesłał mi dziś wiersz poświęcony Nysie - miastu prześwietnemu i urodziwemu, w którym przetrwała jak żywa dawna architektura sakralna i świecka. Miasto słowiańskie ze sławną przeszłością, z wyższą uczelnią jak w Padwie zwaną Carolinum, którą ukończył Korybut póżniejszy król Polski. Miasto z fortami jak w naszym Toruniu, które szturmował Napoleon. Miasto, które często drzewiej nawiedzał, jako wizytator andragogiki .

Kilka słów o tym mieście.

Nysa – miasto na Dolnym Śląsku, w woj. opolskim, w powiecie nyskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Nysa. Od 1950 miasto administracyjnie należy do woj. opolskiego. Miasto położone jest na granicy Przedgórza Sudeckiego i Niziny Śląskiej, przepływa przez nie rzeka Nysa Kłodzka. Według danych z 30 czerwca 2010 miasto liczyło 46 168 mieszkańców. Nysa jest najludniejszym miastem Polski położonym na obszarze gminy miejsko-wiejskiej[5].W pobliżu Nysy znajdują się sztuczne zbiorniki wodne: Jezioro Nyskie (zwane także Jeziorem Głębinowskim), nieco dalej Jezioro Otmuchowskie.

A oto ten wiersz:

_{NYSA - MIASTO OSTOJA}

_{Nad rzeką o tożsamej nazwie jak Gród,}

_{Dzwonią bielą śmigające rybitwy.}

Wśród zgiełku współczesnej architektury,

Zaklinowanej w kubistycznej artykulacji

Brył prostokątnych - niczym pudełka,

Trwa czas zaprzeszły, skąpany w rubinie -

Bezcenna brosza naszych naddziadów,

Z cenzusem Krzyża, Miecza, Księgi i Wagi.

Przyklękam nabożnie w Jakubowym Chramie,

Dziękując Bogu za szczyptę modlitwy

Matczynej, co przetrwała we mnie i trwa

W niekłamanej szczerości - aż do bólu.

Ten Kościół - to moja stacja krzyżowa,

Którą nawiedzam w porze odpływu wiary.

Peregrynując, chłonę klasycyzm i barok

Dawnych budowli, zaułków i plantów.

Przymykam oczy - widzę targ na Forum:

Kramy i jatki, kupców i kuglarzy,

Przekupki z podzamcza i czeredę żaków

Z Korybutem  na czele,wielmożą.

Którzy w Grodzie scencją napawali mózgi.

Mijam Bożogrobców pobożnych na Corso,

Doktorów z Carolinum w togach i biretach,

Bakałarzy, rajców i wojów książęcych,

I mieszczki nadobne o wypukłych czołach,

Jak na płótnie Boscha, Van Dayka, Vermera -

W złoconych serdakach, w szerokich kamlotach

Miasto - Rzym słowiański, miasto - dostojeństwo

Skończonej nieskończoności czasu.

1 sierpnia 2011 r. Opole

BEZ UZDY dedykuję Karolowi Szmagalskiemu   Wciąż w drodze - z dala od szezlongu Wciąż w wirze - w cugu chwili Kształt apsydy stylem bez ostróg Dławi oddech wrażliwej duszy - Nie spina boków do skoku   W drodze mijasz wędrowne Ptaki Zderzasz się z ogniem szaleństw Widzisz głębiej niż zacumowani Obłomowcy na redzie życia - Zwijasz nić czasu w złotą pamięć   Niech zawsze kołują żurawie Nad rozłogiem Twojego losu - Karolu   16 lipca 2011 r Opole artykuł ============================================ Burza – wiersz Zygmunta Dmochowskiego Ostatnie dni pogoda nas mimo lipca i lata nie rozpieszcza. Jest deszczowo na Kujawach i nie tylko, także i na Opolszczyźnie. Przed chwilą Zygmunt Dmochowski przekazał wiersz, który koresponduje z deszczową aurą, nękającą od kilku dni Opolszczyznę.   A oto wiersz   BURZA                                                                                                                     Dzień dławi się deszczem Wierzby - wełnisty redyk - w modlitwie I roztańczone georginie     Cisza gromogrzmotem rozpękła Błyskawice rysują niebo Jak rylec w grafice Durera   Szkliste grzebienie czeszą przestrzeń Piorun rozłupuje drzewo Wiatr dudni w takt werbli Ravela   21 lipca 2011 Opole arykuł ======================================================= KRZYK MUNCHA Droga do gwiazd nadziei – życie i powrót na ziemię znojny - zmęczenie materii Tańczące cienie pamięci z matkami naszymi od aniołów - wieczna nieskończoność Krzycząca cisza przestrzeni szelest opadających liści - koloryt jesiennej chwili I chłód kamienia – żrąca spowiedź ze złogów czasu z lepry przewin z łamania barier dekalogu Życie – naciągnięty łuk losu 10 lipca 2011 Opole =============================== ==================================================================== Galopada Światłocienia nowy wiersz Zygmunta Dmochowskiego Światłocień, służące do uzyskania efektu trójwymiarowości przenikanie się światła i cienia na obrazie w miejscu, gdzie przedstawiony jest oświetlony przedmiot. Światłocień (czasami nazywany także chiaroscuro) – rozłożenie światła i cienia w dziele malarskim, graficznym, rysunkowym lub fotograficznym, mające odzwierciedlić przestrzenność form. Dziś Zygmunt Dmochowski przesłał mi najnowszy swój wiersz związany z tym tematem.   GALOPADA ŚWIATŁOCIENIA Blaski przypominające motyle cienie są jak ćmy - paralelizm dzieci słońca   Różny jest archetyp tchnienia stąd ciepło i chłód - sejsmiczny zapis pulsu serca   Inne są gry zmysłów inny koloryt chwil inne stężenie stanów ukrwienia   Blasków w życiu niewiele - ściekający z przestrzeni błysk mgnienie powieki tylko   Cienie rozściela Seth pożerający drapieżnie miłość - świetlisty widnokrąg Izydy   Cień zabija ciepło duszy    Opole, 21 czerwca 2011 r. artykuł =========================================================================== WSPOMNIENIE O PRZYJACIELU POECIE ANDRZEJU PAŁOSZU   Dziś Zygmunt Dmochowski poinformował o smutnej dla literatury i jego osobiście śmierci swego przyjaciela. Tak o nim pisze. W środę 22 czerwca nad ranem zmarł w szpitalu w Niemodlinie popularny w Opolu poeta Andrzej Pałosz. Mówił o sobie: - "Wywodzę się ze starej węgierskiej szlachty, która miała w swoim hrabiowskim herbie 12 pałek. Matka moja pochodziła z rodu poety Kornela Ujejskiego (nazwisko panieńskie - Ujejska). Ojciec Feliks Pałosz był majorem w Legionach ((mjr Feliks Pałosz dowódca 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych). Do chrztu trzymał mnie sam Naczelnik - Józef Piłsudski. Ojciec po klęsce wrześniowej  był więziony w Murnau. Kiedy umarł władza ludowa nie wypuściła mnie na jego pogrzeb do Londynu" Po wojnie Andrzej z matką związali się na stałe z Opolem. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. Do emerytury pracował w Liceum im. Marii Konopnickiej w Opolu. Organizacyjnie, jako twórca przynależał do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Byłem z nim blisko związany. Tworzyliśmy rozpoznawalny w Opolu przyjacielski kwintet (Harry Duda, Wiesiek Malicki, Tadzio Soroczyński, Krystek Szałarczyk i ja). Pięknie śpiewał dźwięcznym soczystym tenorem, dosięgając wysokiego C. Przeważnie w duecie z Harrym, który dysponował głębinnym basem. Niezapomniane pozostaną w mojej pamięci Ich msze śpiewane w języku starocerkiewno-słowiańskim! Był intelektualistą o rozległej erudycji. Był człowiekiem dużej kultury słowa. Lubił wprowadzać nas przyjaciół w światy scene fashion. Kochaliśmy Go, pozostanie z nami na zawsze. - Cześć Jego pamięci! artykuł

Dziś Zygmunt Dmochowski zafascynowany Ewą Demarczyk tak do mnie pisze. Ewa Demarczyk na tegorocznym Opolskim Festiwalu Piosenki otrzymała główną nagrodę za całokształt twórczości. Jest bożyszczem społeczności opolskiej. Śpiewała jak nikt nigdy w Polsce nie śpiewał. Dyrektor paryskiej Olimpii błagał ją na kolanach, żeby pozostała w Paryżu - odmówiła, a mogła być drugą Editt Piaff.

EWA DEMARCZYK -

MADONNA MOJEJ MŁODOŚCI

 ===========================

Fraza jej - głębinna,

Wyssana z miąższu rodów śląskich

 =============================

Fraza jej - słowiańska,

Z różańca polskiego pacierza

I piołunu kresowego dziedzictwa.

============================= 

Fraza jej - samotność,

Smutek bezbrzeżny dramy,

Skurcz gardła i szamotanie.

 ===============================

Fraza jej - galopada

Rozhukanych żywiołów,

Porażających senność codzienności.

================================

Fraza jej - ubezwłasnowolnienie

Chwili dynamiką fug,

Targanych strunami nerwów.

================================ 

Fraza jej - turbulencje

Kryształu kaleczonego selekcją

Przez bezdusznych kacyków.

================================ 

Fraza jej - konieczność

I nieuchronność czasu drażnienia

Sumień łaknących oddechu.

================================ 

W jej porywczej barwie dźwięczy kruszec,

A oczy płoną szaleństwem:

"Kiedy rusza świat do tańca

Z Panną Madonną legendą tych lat".

 =================================

Opole, 17 czerwca 2011 r,

=====================================
 

Wiersz podobnie piękny jak głos i śpiew Ewy Demarczyk.

Karol Szmagalski

 artykuł

Zygmunt Dmochowski wciąż powraca do swoich korzeni. 

Dziś przekazał mi najnowszy wiersz, który wiąże się z miejscem jego urodzenia, dzieciństwa, młodości z Ciechocinkiem. Powstał wiersz "Niby-miasto", zawierający refleksje wywołane fotkami Ciechocinka, wiszącymi na ścianach jego śląskiego mieszkanie w Opolu.

Zygmunt Dmochowski

NIBY-MIASTO

Opolski dom pełen pamięci w ramkach.

Dwie akwarele Szmidta - przyjaciela:

"Tężnia przy drodze do szlachtuza"

I "Chałupa wśród drzew na Brukach" -

Z ciotką Felą na przyzbie południowej;

Panorama warzelni soli z kominem -

Prastary sztych z okresu zaborów,

I oleodruk z dryndami przed dworcem -

Z epoki fin de siekle i laubzegi.

Wizerunki miejsc świętych za szkłem:

Kursalu, Muszli, Hotelu Millera,

Czerwonej Misy Grzyba z solanką,

Kwietnego Zegara, leżakujących Kobierców,

Term borowinnych skąpanych w bieli.

Mój Benares na wychodźstwie - martwy:

Bez mgły nad torfami - wełny poranka,

Bez magicznego smaku soli w ustach,

Bez zapachu jodu w enklawie basenu,

Bez szeptu akweduktu w cwale nad Wisłę,

Bez milczenia zmurszałego stawku

I pacierza wierzb przy nim na Wylkowyjach -

Spłacheci odwiecznej moich pradziadów.

===============================

I bez dotyku żaru młodości mojej -

Czasu, co był się oddalił bezpowrotnie.

Miasto na fotografii nie ma duszy.

====================================

Opole, 5 czerwca 2011 r.

Halina Dmochowska

 ===============

BOLESNA STRATA

   (tren)

 ================

       Pamięci poety -

         Wiesława Malickiego

==================

Zawsze przynosił różę

i wyszukane komplementy

ciepłem słów i radością życia

wprowadzał nastrój

świątecznego dnia

 ==================

I choć codzienność

jak grudy pod stopami raniła

obdarowywał bliskich

dobrym słowem i uśmiechem

 ====================

Już nie odwiedzi naszego domu

nie zasiądzie w jury konkursu

nie stworzy nowych aforyzmów

bo w jednej chwili bezpowrotnie

Jego wrażliwe serce przestało bić

 ======================

Ziemio Opolska Ziemio Śląska

otul drogie szczątki Wiesia -

lwowskiego Baciara

spolegliwego człowieka

wiecznym ciepłem i czułością

========================

Opole, 2 czerwca 2011 r

artykuł

 ==========================================================================================

TURBULENCJE

 Pamięci Przyjaciela

 Wiesława Malickiego

Rozlewisko losu - życie:

Pętle chwil ławice nerwic

delty muliste bez ujść

Przypływy rdzy i wichru

mitralność sił

i szaleństwo myślenia -

podmywające mózg

Są też formanty ruchu -

echo i mity

z czego bierze się moc

generująca trwanie

I jest Wiesiek - Olbrzym Słowa

z lutnią po Bekwarku

który wciąż trwa żywy

choć odjechał do nieba

w swoim cinquecento         

Nieskończoność skończoności

 ==================================================================================================

Opole, maj 2011 r.

================================================================================

Wczoraj (15 maja 2011) zmarł w Opolu Wiesław Malicki - doktor nauk humanistycznych, poeta i aforysta.

 
Odwiedzał literatów kujawskich w tym Mieście, uczestniczył także w plenerze poetyckim w Radziejowie, zorganizowanym przez nieodżałowanego Janka Kalafusa.

 Byliśmy z sobą blisko. Ostatnio uczestniczyliśmy obaj w XXX Walnym Zjeździe Literatów w Warszawie, jako delegaci pisarzy Śląska Opolskiego (wspólnie z literatami - Teresą Nietykszą i Władysławem Żołnowskim). W przeddzień Jego Tragicznej śmierci (wypadek samochodowy) braliśmy udział w misterium poetyckim w kościele Piotra i Pawła, poświęconym papieżowi Janowi Pawłowi II. Wiesław Malicki był wieloletnim prezesem Nauczycielskiego Klubu Literackiego w Opolu. W niedzielę mieliśmy wspólnie jechać Jego samochodem do kościoła w Szwedzkiej Górce k/ Prudnika na poetyckie spotkanie. Wiesiek był uznanym polskim aforystą. Myślę, że literatura polska straciła swego czołowego przedstawiciela. Niech Ci ziemia lekka będzie.

Przyjacielu. Współczuję Ci Olimpio, Gosiu i Marku po stracie Męża i Ojca!

 Pochyla się także nad Waszym cierpieniem moja żona - Halina Dmochowska.

artykuartykuł

Zygmunt Dmochowski
w ramach
cyklu „Podróż z Opola na Ukrainę” przesłał kolejna pieśń.
Jest to Pieśń VIII

patrz artykuł
========================================================================

PIEŚŃ IX                                                patrz artykuł

 =================

Jaremcza - huculszczyzny perła,

Niczym mój Tężniowy Gród nad Wisłą

Piękna, uzdrowisko dla duszy

I dla ciała - w bór zielony wpięta

Brosza, w Karpaty i w knieje.

=================== 

O poranku z sinej Czarnohory

Spływa niebiesko-siwa mgła,

A potem słońce rzuca cienie -

Jak na brejtramie Wyczóła,

Które nasz mistrz wyczarował

Z urokliwego pejzażu.

====================

Most-kaskader w rozkroku

Niebotycznym nad Prutem,

W galopie spinający brzegi -

Niepowtórzony na świecie.

Kościółek na kształt cerkiewki,

Cerkiewka niczym kościółek -

W kapturach złocistych wież:

Chramy święte Chrystusa,

Co się wabią krzyżem.

 ======================

Laubzegowe wille i dworki

Jakby z polskiej Krynicy,

Sanatoria spowite w biel

Anielskiego miłosierdzia,

Ludzie spolegliwi - dobrzy,

Zasobni w słowiański gest.

==========================

Na prospekcie jak na La Ramblas

W Barce - kolorowe jarmarki

Kipiące huculskim pięknem,

Bryza z podchmurnych kosodrzewin -

Oddech dzikich Gorganów - czerstwy

I magia misterium ognia

O zmierzchu - taniec lampionów.

==========================

Przymknąwszy powieki, widzę

Korowód biało-czerwonych róż

Sprzed wieku, które ożyły nagle

I podpływają do mnie z nostalgią

Wskrzeszony czas zawsze jest bolesny.

 =========================

Opole, 9 maja 2011 r.

 ==========================

PIEŚŃ VIII

===================== 

Step, wiszary, rozłupana śluza

Nad wyschniętym korytem potoku,

I wyjąca pustka aż po horyzont.

 ====================

Za wędrującym widnokręgiem -

Dacze z wyłupionymi ślepiami,

Zabitymi na krzyż, zakneblowane -

Wczasowisko czerwonych proroków:

Krzyk umarłego czasu.

 ========================

Na wyżnicy, za sepią parkanu -

Kikuty śliw obnażonych z kory,

Wyzutych z radości i człowieczeństwa;

U ich schizofrenicznych postur ślady

Fundamentów twego domu, Vincenzie:

==========================

Autorze eposu "Na wysokiej połoninie" -

Homerowej przestrzeni huculskiego świata.

Twórco Akademii Platońskiej w La Combe,

Dopokąd jak do Mekki podążali wielcy

Po błogosławieństwo i natchnienie.

============================

Pochylam się z pokorą pielgrzyma

Nad szczątkiem twego domu na Słobodzie,

Z wiarą, że gdy się ustoi zmętniały czas,

Powrócisz w CHWALE na wysoką połoninę!

=============================

Zygmunt Dmochowski w ramach cyklu „Podróż z Opola na Ukrainę” przesłał kolejna pieśń. Jest to Pieśń VII. Opisuje w niej Hołosków - wieś, w której urodził się Franciszek Karpiński -twórca polskiego sentymentalizmu. Opis napadu zbója na dwór Karpińskich i zmuszenie rodziców przez herszta Dobosza, żeby zostać ojcem Chrzestnym Franciszka, jest faktem historycznym! Franciszek Karpiński jest twórcą, min. - Kolęd: "Bóg się rodzi" i "Kiedy ranne wstają zorze", także modlitwy "Wszystkie nasze dzienne sprawy" i pieśni "Laura i Filon" i "Do Justyny tęskność na wiosnę".

==========================

Pieśń VII     

==========================

Wieczna jest przestrzeń domu,

Nawet, gdy go już nie ma,

Bo stracił swój wymiar ziemski -

Pozostaje niezniszczalnym echem,

Z miejscem na tkliwość i łzę.

 ===========================

W sens prawdy wchodzę -

W pajęczą nawłoć wyobraźni.

 ===========================

Hej Pokucie, hej Hołosków -

Wieś przy trakcie do kołomyj.

============================

We dworze wirtualnym

Pan się rodzi u Karpińskich,

Tańczą młodzi przy jaworze;

Filon w kręgu i Laura,

Piękne Ksenie i Justyny

W tany idą, w wir - szczęść Boże!

 ===========================

Nagle - zgroza, zbójnik Dobosz

Z bandą ryznych hajdamaków

Dwór zdobywa i kadukiem

Chrzestnym ojcem w szyku staje:

Niesie Franka do pokropu,

Przyodziany w strój baranka -

Złotem hojnie sypie wokół.

 ============================

Zwid wiotczeje,pełga,znika,

Jakby obraz stlić w soczewce

I powraca smutne - dzisiaj:

Wieś Hołosków - bez pomnika

Tego, co zbój niósł na ręce

Z dworu na chrzest do kościoła -

Twórcy pieśni, kolęd i mitów.

============================

Jedźmy dalej - nikt nie woła!

Zygmunt Dmochowski napisał

trochę wierszy z gatunku HAIKU. 

Jest to japońska sztuka wersyfikowania – wymaga syntetyczno-pragmatycznego określania codzienności i stanów psychicznych człowieka. Zachęcał kiedyś do pisania haiku jego kolega, nieodżałowany poeta z Poznania – Nikos Chadzinikolau, podczas 

Najazdu Poetów Na Zamek w Brzegu.

W minionym tygodniu natknął się na tomik “Aforyzmy-Haiku”,

który jemu kiedyś podarował i zaczęło się – rozsmakował się w haiku.

artykuł

A oto pierwsze dwa wiersze, będą następne. 

Chcąc zrozumieć sens

Trzeba czas, co przepłynął,

-————

Matka z dzieciątkiem

Hołubionym w ramionach -

Mam na warsztacie poemat: „Podróż z Opola na Ukrainę - poszukiwanie mitu". Utwór zbudowany jest z pieśni, z których każda ilustruje fragment podróży.  Pieśń Szósta utworu poświęcona jest Kołomyi - stolicy historycznego obszaru z hucułami i połoninami, zwanego Pokuciem. Tę pieśń znajdującą się jeszcze w stadium obróbki leksykalnej i wersyfikacyjnej, pozwolę sobie zaprezentować. Być może w książce, w której się kiedyś ukaże, będzie miała trochę inny kształt. ( PODRÓŻ Z OPOLA NA UKRAINĘ    (poszukiwanie mitu) Pieśń I Zona celna - Krakowiec na rozstaju światów. Mrowie w denkach - jak sita w kolorycie yellow, Czarne pasy z naganem, wąsik a'la Bohun, Sidła, grodzie, bariery Świętego Andrzeja, Tudzież Wita konwulsje - paszportowy taniec- Duszna przestrzeń dla duszy - spętanie wolności, Sceny niczym z rodeo na preriach Newady.   Wreszcie klatka otwarta po traumie dławienia, Farma przede mną - z sowieckiego raju Wysnuta, Tri Zub w herbie - wolna Ukraina, Dawna Polaków perła i...ukrzyżowanie.   Pieśń II Droga – tartar Dantego, Z szutrem, garbem, przeręblem - Na Pokucie – pokutna, Wżęta siłą w bór żubrzy, Ostępowy, brodaty. I przydrożne rogatki - Animacja desertów, Grzybnie ludzkiej brzydoty: Bistra, knajpy, pielmienie - Bacchusowe omłoty.   Aż dziw bierze, że tędy W rzemień dyszla wprzągnięty, Gnał Honore De Balzak Do Wierchowni - do Hańskiej, Przez wykroty, przez mękę - Na wyprzódy z jeleniem   Pieśń III Wartki Dniestr - bezbrzeżny, Pędzący po równinie - Menisk kipiący, szklany Wśród torfów pod Stryjem.   Zielony zgiełk trawy, Wibrowanie grążeli, Słońce stygnące w toni I gęgaw na sennym stepie Ławice puszystej bieli Za Stanisławowem, dalej, Ku Kamieńcowi - rwący Bachmat, rozhukany, W kiełznach bystrz kamiennych - Zwanych porohami.   Chaty rzędem na wzgórkach, Jak w Szymborzu u Jana Schludne - z jabłonkami. artykuł Pieśń VI O Kołomyjo - kraino dziwów I kontrowersji; muzyko święta, Przenosząca nas na Pokucie: Gdzie szum Prutu, Czeremoszu Hucułom przygrywa! Gdzie na kołomyjach łamią się koła Koczobryków, wasążków i wozów Gdzie istna kołomyja ludzkich problemów - Zmartwień, nieszczęść i paranoi. Gdzie koniec świata czyli kołomyja - Dziura bez wyjścia zabita deskami. Gdzie modnie oderżnięty elegant, To na pewno Anglik z Kołomyi Zajawiła się w kroszonkach-pisankach W bajkowym Muzeum - wydmuszce. Zajawiła się w malowniczości cerkiewki. Zajawiła się w w cudownośći kultu Dawnej huculskiej sztuki ludowej - W pięknym gmachu niegdyś Lubartów, Co wzruszyło mojego przyjaciela, Jacka Lubarta-Krzysicę - z tego rodu. Zajawiła się we wspomnieniu wielkich Tej ziemi, którzy budowali jej szczęście: Powstańców, pisarzy, poetów, Malarzy, geologów, sędziów, Pedagogów, posłów, lekarzy  Ludzi pracy organicznej na Pokuciu.   Biskupskich, Chodorowskich, Daczyńskich, Dębickich, Karpińskich, Kosińskich, Michtów, Szymeczków, Szczepanowskich, Vincenzów, Witosławskich, Zarębów .   Zajawiła się w serdeczności gospodarzy Przy suto zastawionych stołach, Przy których niosła się pieśń: "Polesia czar - To dzikie knieje i moczary" - śpiewna Przez nas i przyjaznych nam Ukraińców   Zajawiła się w serdecznym geście Starościny - ukraińskiej baryni, Z zadziwieniem, kiedy spełniała duszkiem Wielki stakan gorzałki w toaście Powitalnym, wzniesionym na cześć gości I kiedy przemówiła do nas Kryształowo piękną polszczyzną.   Zajawiła się w świątyni Boga Katolickiego, którą wznoszono I w zasmuceniu, że polska Nekropolia jest dewastowana Przez bezkarną miejscową żulię   - Tym, co nie zatarli tożsamości miasta Przez zmianę jego nazwy, Jak postąpiono ze Stanisławowem - CHWAŁA!   Opole, 15 - 16 kwietnia 2011 r. ==================================== Patrz artykuł PIEŚŃ IV ============= Ty śpisz Stanisławie Rewero Potocki, A do twego domu goście przyjechali, Ci, których wielbiłeś - i w nim pozostali.   Dom twój był fortecą przeciwko Pohańcom, Którzy kły szczerbiły, chcąc przełamać bastion, Jaki zbudowałeś nad Dniestrem i Prutem - Hetmanie Koronny i wyniosłeś miasto Swojego imienia - perłę, łzę i smutek.   Miasto Wieżę Babel - drabinę do szczęścia, Po której się wspinały wielorakie nacje: Polacy, Rusini, Żydzi i Ormianie, Grecy, Karaimowie, Niemcy i Łemkowie - Różnorodność języczna, boska i duchowa - Mekka humanizmu, spójnia tolerancji. Miasto inżynierów, pisarzy i kwiatów, Romantycznych tradycji i uniesień – Miasto, które umarło "zdradzone o świcie" Przez tych, co je czcili, co mu hołdowali. Pieśń V Na początku był - Stanisławów! Potem pojawiła się transliteracja: Stanisław, ,Stanisława, Stanislaviv, Iwanofrankowsk, Ivanofrankivsk, Frankowsk, Frankivsk, Franyk: - Paralela, paranoizm.   Ale wrzeciono jest niezmienne, Wijące nić świetlanej prawdy - Wiekopomne budowle Stanisławowa: Barok i pseudoklasycyzm. Obok , gigantomania wschodnia - Przyczółki współczesnaj chwały: Plomby wylane betonem - Chłodne, ciężkie, krzyczące.   Pomnik Mickiewicza zepchnięty w niebyt, Schowany za Nadiję  drapiącą niebo - Ogromną kaflową hrubę - miejski hotel, Przed nim gargantuiczny posąg Poczciwego Franka ze Słobody - Przyjaciela Vincenza z lat tolerancji. Czemu odgrodzono poetów, nie wiadomo. Może to pomroczność jasna - choroba, Która także nas, Polaków, dopada; Może samostyjny przyrodzony antylachiv Z czasów Płonących Nocy - pokutujący; Albo po prostu - głupota. REFLEKSJE Z PODRÓŻY NA UKRAINĘ Przed paru laty byłem w delegacji województwa opolskiego na Ukrainie, w ramach współpracy kulturalnej Opola z Ivanofrankivskiem  (Stanisławowem). Delegacji przewodniczył marszałek województwa. W wyjeździe brali udział liderzy instytucji kulturalnych. Był też z nami słynny zespół artystyczny "Pech", który prezentował śląski taniec i wokal. Wspólnie z Jackiem Lubart-Krzysicą, Januszem Wójcikiem i Tomkiem Zacharewiczem reprezentowaliśmy literatów. Mieliśmy spotkania poetyckie na Uniwersytecie i w Bibliotece Wojewódzkiej Ivanofrankivska. Zwiedziłem dawne zabytki miasta, niegdyś Potockich. Zwiedziłem wieś Hołosków, gdzie w nieistniejącym już dworku urodził się i wychował autor sielanki o Laurze i Filonie oraz kolędy "Bóg się rodzi" - Franciszek Karpiński. Zwiedziłem Kołomyję i uzdrowisko Jaremcza. Zwiedziłem wieś Bystrze w ropodajnej strefie Słobody Rungurskiej, gdzie mieszkał pisarz polski Stanisław Vincenz, autor trzyromoerj powieści "Na wysokiej połoninie" oraz pobliski dom rodzinny poety ukraińskiego Ivano Franki, w którym znajduje się muzeum Vincenza. Peregrynowałem po wielu śladach polskości w różnych miejscowościach. Wszędzie nas witano i goszczono serdecznie. Poznałem wielu ludzi kultury ukraińskiej i ukraińsko-polskiej. Tygodniowy pobyt na Pokuciu pamiętał będę do końca życia, zwłaszcza życzliwość, jaką nam okazywali Ukraińcy i Polacy oraz urokliwość Dniestru, Prutu i Czeremoszu. Ze wzruszeniem sięgam do przepisu pani Ulany, jak sporządzić mamałygę. Mówiła:- można ją robić na wodzie i na mleku, ale myśmy wam ją sporządziły na słodkiej śmietance, jak niegdyś sporządzano ją dla polskich panów. Mieszkałem w Stanisławowie w 12 piętrowym hotelu "Nadzija" - pokój 25, jedynka. Rok później w Opolu, podczas tygodniowej rewizyty reprezentacji Iwa NOFRANKVSKA na czele z gubernatorem, na spotkaniu w Bibliotece Wojewódzkiej, zwróciłem się do gości z zapytaniem, dlaczego w programach szkolnych na Ukrainie i w publicystyce nie wspomina się wybitnych Polaków, którzy urodzili się, wychowali i tworzyli dzieła (wymieniłem parę dziesiątek nazwisk). Ludzi, którzy służyli wiedzą Ukrainie, tworząc zręby pod dzisiejszą kulturę dzisiejszej Ukrainy Po dłuższej ciszy wstał pisarz młodszego pokolenia - Taras Prochaśka i odpowiedział:- To może nasz grzech, ale jesteśmy młodym państwem na dorobku, budujemy jego zręby. Jak się z tym uporamy - uhonorujemy tych Polaków.  - Dzisiaj dopiero, po trzech latach, uleżała się we mnie podróż nad Dniestr - poczułem potrzebę dać temu wyraz w słowie poetyckim.  Powstaje cykl wierszy pod tytułem:"PODRÓŻ Z OPOLA NA UKRAINĘ - POSZUKIWANIE MITU". Artykuł Konkurs Recytatorski Poezji Jenieckiej  w Łambinowicach Dziś tak Zygmunt Dmochowski do mnie pisze: “Wczoraj uczestniczyłem, jako juror w finale Woj. Konkursu Recytatorskiego Poezji Jenieckiej w Łambinowicach. Przesłuchiwaliśmy grupę młodzieży ze szkół ponadgimnazjalnych. Jury tej grupy tworzyli: prof, dr Elżbieta Dąbrowska z Uniwersytetu Opolskiego, Judyta Paradzińska – aktorka Teatru w Opolu ( znajdująca się w gronie 34 najlepszych aktorek w Polsce, w rankingu Polityki – Zygmunt Dmochowski – pisarz z Oddz. Opolskiego ZLP. Poziom artystyczny konkursu był wysoki. Po konkursie młodzież wraz z nauczycielami-opiekunami wyjechała autokarami zwiedzać tereny obozu Łambinowice-Lamsdorf. Po powrocie odbyło się uroczyste wręczenie nagród w obecności przedstawicieli środowisk kulturalnych województwa oraz prasy, radia i telewizji.” Uczestnicy recytowali dwa wiersze.– Chodzi o budzenie wrażliwości młodego pokolenia na twórczość literacką i zachęcenie do obcowania z językiem poetyckim i historią XX wieku .W każdej kategorii przyznano po sześć nagród. Pierwsze miejsce w kategorii szkół podstawowych jury postanowiło przyznać Marcelowi Gisalowi ze szkoły w Głubczycach, w kategorii szkół gimnazjalnych zwyciężyła Wiktoria Przybylska z Głogówka, a najlepsza wśród licealistów okazała się Daria Kasprzycka z Nysy. Nagrodzeni uczestnicy konkursu otrzymali sprzęt elektroniczny i książki. Patronat medialny nad konkursem objęło Radio Opole. Zygmunt napisał wiersz. ERUPCJA MYŚLI    (tryptyk)                         I Na początku był ogień - powiedział Heraklit I skoczył do Etny, żeby się z nim zbratać              Na początku była woda - powiedział Pitagoras, Układający kabałę z magiczności liczb.   Na początku było powietrze - powiedział Anaksymenes - Ruch rozrzedzający i zagęszczający życie.   Na początku była ziemia - powiedział Empedokles - Trawiona przez ogień, wodę i powietrze.   Na początku był atom - powiedział Demokryt - Nieustanny ruch niepodzielnych drobinek.   Na początku było słowo Bożego Ojca - Powiedział Jezus Chrystus,  wskrzeszając ewangelię.                                    II Tyle wyczytałem z apokryfów dziejowych szamanów - Poprawiaczy filozofów, mesjaszy i Pana Boga.                                 III Do czasu aż przyszedł Fermi i rozłupał atom, Niepodzielną cząsteczkę starego świata - Prawdę Demokryta.     29 marca 2011 roku   Opole Tak pisze Zygmunt! W wierszu streściłem Tatarkiewicza , mojego profesora filozofii, żeby wiedzieć, nie wertując jego tomów. artykuł

=================================================================
Kolejny wizerunek homo sapiens  

do nowego cyklu "Człowiek - szkice do portretu".

===========================================

Człowiek XVIII

Szkic do portretu

============================================

Był jak czarny żołnierski chleb-

Zgrzebny, razowy bochen;

W pajdach przeżytych epok

Zaznaczył swój krwioobieg.

W opłotkach sam Perseusz

Skrzydła mu przypiął do stóp,

Kiedy w prologu życia

Herosów podążał tropem.

Śmigały epejsodia

Niczym w greckim dramacie,

Do nieba szli nieśmiertelni,

Do ziemi-zwykli zjadacze.

I starców stasimony

Na surmikach mu grały,

I wtór szedł drumli srebrny

Dziewic z proscenium dramy.

Poznawszy na pamięć wszystko;

Dysonans, harmonię, ferment,

Powietrza przezroczystość,

Dni przesycone bielmem.

Osiadł w skansenie sennym-

Spichlerzu wiecznej ciszy,

W epilog smutny wciekły,

W milczenie-które krzyczy.

Opole,21 marca 2011 r.

łł

artykuł

Dziś po północy po ciężkiej chorobie odeszła od nas Anna Kajtochowa, dla wielu z nas nie tylko wielki autorytet, ale przede wszystkim Poetka miłująca życie, świat i człowieka z jego wszystkimi ułomnościami, Osoba, która swoim uśmiechem godziła przeciwieństwa, wątpiącym dodawała wiary i zaszczepiała w kolejnych pokoleniach miłość do literatury, dla wielu z nas przyjaciółka i koleżanka, zawsze dyskretna i chętna do pomocy.

Artykuł

Zygmunt Dmochowski tak pisze:

Kilka słów na gorąco o wielkiej poetce Annie Kajtochowej, z którą skrzyżowały się moje losy w okresie spotkań z Nią w Krakowskiej Konfraterni Poetów, do której należeliśmy.

Zmarła Anna Kajtochowa - pisarka, krytyk literacki, uskrzydlona popularyzatorka słowa poetyckiego. Należała do pokolenia poetów - potarganych aniołów. Była podobna ptakom płonącym na wichrze czasu, w nieustannym locie w stronę piękna, Piękna nie zawsze tego, o którym myślimy w kategoriach estetycznych, ale zaklętego w prawdzie, często zgrzebnej i bolesnej.

Pisała piękne refleksyjne wiersze. Afirmowała w nich człowieka, przyrodę i swoje wciąż dziewczęce serce. Poezja jej wprost kipi młodością odczuć i lirycznych przeżyć. Obejmowała w niej szeroką przestrzeń człowieczego losu.

Kochałem Anię za jej życzliwość dla mnie- Kujawiaka, dobrotliwość wrodzona i pochwałę codzienności. Jej odejście odbieram, jako osobista stratę. Zamierzaliśmy w tym roku wydać w Krakowie moja powieść „Czyściec mojego nieba”.

Miała wielkie serce dla Opola. Wiele Ci zawdzięczam, Aniu, nigdy o Tobie nie zapomnę! Współczuję ci, Jacku.

1 lipca 2010 roku, w odpowiedzi na Jej wiersz o starości, napisałem dla Niej wiersz, który Ją ucieszył:

NA WYDECHU MYŚLI

Annie Kajtochowej- poetce życia

Na drzewie czasu, które na przemian

Żyje i martwieje, milknie i pulsuje -

Na tym drzewie tańczą nieporuszenie

Geometrie chwil naszego bytu -

Piktogramy ognia i zlodowacenia:

Miotające się światło nadziei

I niemoc bezdenna zwątpienia.

Wszystko - niczym Twoja "spełniona pewność",

Jest przewidywalne i odciska się

Na korze naszego drzewa - Aniu,

Jak Jego twarz na chuście Weroniki.

Tyje słów na gorąco o bolesnej wieści z Krakowa.

Kim była Anna.

Anna Kajtochowa (ur. 21 lipca 1928 w Brzozowie, zm. 19 marca 2011 w Krakowie) – poetka, powieściopisarka, dziennikarka. Mieszkała w Krakowie. Żona dra Jacka Kajtocha, krytyka literackiego i eseisty, matka dra Wojciecha Kajtocha – wybitnego krakowskiego prasoznawcy. Ukończyła studia dziennikarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała jako dziennikarka na łamach "Gazety Krakowskiej" w 1949 r. Jej debiutem książkowym była opublikowana w 1982 r. powieść "Babcia". Rok później ukazał się pierwszy tom wierszy "Sytuacje". Członkini grupy literackiej "Nadskawie" (1981-1988). Do roku 2009 opublikowała 21 książek (w tym 2 powieści). Ponadto opracowała, opatrzyła przedmową lub posłowiem kilkadziesiąt książek, głównie poetyckich.W 1997 r. ukazała się autoryzowana biografia poetki "Wędrówki o świcie: opowieść o Annie Kajtochowej" autorstwa Eryka Ostrowskiego. Była członkinią Związku Literatów Polskich od 1984 r. oraz honorową członkinią Polish American Poets Academy (USA). Odznaczona (2008) odznaką "Honoris Gratia" w uznaniu zasług dla Krakowa i jego mieszkańców.

Więcej tutaj: 

Anna

oraz:

Jej twórczość

z cyklu "Filozofiki tematyczne":

REINKARNACJA

Gdy się wysupła wszystko z siebie,

Ogień i wiarę i gdy dusza

Wypłucze się z świetlistych marzeń -

Wrosnąć należy mocno w ziemię

Skrzydlatą bryłą Henrry Moore'a

Z dziurą na przestrzał jak w lunecie:

Niechaj gruchają w niej gołębie

J wiatr niech przez nią sobie hula!

Opole, 16 marca 2011 r.

Artykuł

Kolejna miniatura poetycka z cyklu "Filozofiki tematyczne":

ŻYWOT CZŁOWIEKA

Wędrówka przez krótkie dni żywe

I przez dni długie umierania -

Z powrotami czasu przeszłego,

Który kaleczy teraźniejszość.

Droga nadziei i zwątpienia,

Której alternatywą jest obłęd.

11 marca 2011 r.

Opole

Artykuł

Od autorskie przedsłowie do wiersza:

"Obowiązkiem pisarza jest dokumentowanie przeszłości dla młodszego pokolenia  żeby wiedziało, 
jak żyli ojcowie Orwellowskiej przeszłości, gdy słońce nie było Bogiem,nie wolno

zapomnieć - ku przestrodze!

, 

======================================================= 

ERA KRASNOZOICZNA MOJEJ MŁODOŚCI

Wyłaniający się z mgły rynek brukowany:

Z beczką piwa w kiosku, pompą i jatkami.

Domki minorowe wokół - pod strychulec,

Narośla kominów w kulbakach kalenic,

Czerwone łuski omszałych dachówek.

Na wschodniej pierzei olabogi cerber -

Kusztyczek pijany przed wrotami Gminy

Opodal, na ganku pan Szulc warujący

(Jak w dramacie "Niemcy") - ilustrator zdarzeń,

Wyćwiczony jurgieltnik - wtyka władzy.

Na bilbordzie kwartet brodatych konkwistów,

W szczekaczce na słupie - biczowany Chrystus,

Wywleczon ze szkółek, klasztoru i fary.

A w radiu - melodia chwili: "Bandiera rossa,

Bandiera rossa - avanti o popolo!"

I jedyny promyk - ciepły powiew wiosny:

Piękna Kujawianka, zjawiskowa Chloe,

Z zapalonym w pszennych włosach słońcem,

Które, gdy szła - oświetlało drogę,

Dziewczyna-jutrzenka z ulicy Północnej.

Opole 6 marca 2011 r.

Od autora wiersza:

Ten wiersz jest dla mojej żony Haliny i dla wszystkich Jej koleżanek z Liceum  z  Radziejowa

- dedykowany na DZIEŃ KOBIET

ArtykułRadziejowa

==============================================================

We wtorek, 1 marca, napisałem wiersz pt "Ostoja samotnego wędrowca". Wiersz powstał w wyniku wzrostu zainteresowania sprawami egzystencjalnymi w środowisku moich przyjaciół oraz jako zamyślenie nad poglądami filozoficznymi Russo i Sartra. Opisy zjawisk przyrody w wierszu są prawdziwe, wzięte z autopsyjnych doznań autora w zderzeniu z naturą. Jedynie jego odlot w kluczu żurawi na bezludną wyspę ma znaczenie metaforyczne. Z intencji wiersza wynika, jaką opcję autor reprezentuje w dyskusji na temat egzystencji człowieka "ociosywanego" przez cywilizację.

OSTOJA SAMOTNEGO WĘDROWCA

Rozchwiane słońce,
Przesączone przez zieleń osik -
Światłocienie skaczące po skarpach
Wzdłuż rowów i wokół rozlewisk.

Krzyk kolorów i milczenie bagna;
Majestatyczność żurawia brodzącego
W podmokłych liszajach płycizn;
Złotożółty błysk wilgi w locie
Między konarami omszałych olch;
Tęskliwe cik-cirrrenie trznadla w trawie;
Czające się w trzcinach południce -
Westalki księżyca,  Don Kichota nocy..

Zaczerpnąwszy ciszy w uroczysku
Poszybowałem w kluczu żurawi
Na bezludną wyspę

 1 marca 2011 roku

         Opole

artykuł 

CIECHOCINEK

CZAS ODCIŚNIĘTY W BURSZTYNIE

Miasto na wydmach słonych rozpostarte
Z uciekającym w trzciny nadbrzeżne słońcem -
Gdy się pochyla dzień nad Tążyną

Jaskrawy blask gasnącego w wodzie światła
Podpala bielą brzozy - latarnie ziemi,
Rozrzucone wzdłuż traktu do brodu.

Tu niegdyś przez Wisłę podążały
Z południa na północ karawany
Kupców po bursztyn - złoto Bałtów.

Półtorej wiorsty stąd wśród wierzb stał mój dom,
Z szeroko rozwartą źrenicą na zachód:
W stronę rzeki, brodu i płonących brzóz.

W oczach tężeje czas, który się oddalił.

========================================================

Z cyklu " 
"Filozofiki tematyczne"

=========================================================

PSYCHOZA

Boi się czarodziejskiej muszli -
Zasypuje go szumem ech nadwiślańskich ,
Fluidem fug i kontrapunktów

Boi się wariacji wibrujących suit -
Jak przepiórki płochliwych,
Strzępiących wodę zmarszczkami ruchu,
Uciekających po ksylofonach wiklin.

Artykuł

Przeslanie Zygmunta Dmochowskiego do Katarzyny Rodziewicz, 

związane z edycją jej nowej książki poetyckiej.

KILKA SŁÓW O NOWEJ KSIĄŻCE KATARZYNY RODZIEWICZ

Dziś tak do mnie pisze Zygmunt Dmochowski.

pojawiła się XVII sylwetka homo sapiens - czwarta w nowej serii tego cyklu. Zakładam, że pojawiać się będą kolejne spojrzenia z tym tematem związane, bo jako się już rzekło - CZŁOWIEK to temat rzeka - pojęcie wieloaspektowe.

CZŁOWIEK XVII

Szkic do portretu

Mówi co myśli, co czuje, co przeżywa:
Jest rzeczywisty jak w szczęściu
Rozpromienione serce kochanka,
Jak w cieniu rozboleśnienie duszy.

W galaktyce życia rozproszonych lat
Szuka czystej prawdy o sobie
W pamięci niebytu pamiętliwości -
Dociekanie przeobraża w pamięć. 

Lgnie do kamienia jak popiół do szutru,
Rozplątuje poplątane cienie,
Otula czas w chiton przezroczystości:
Słyszy krzyk żurawia - przenikliwy!

Rozumie, że przeszłość nie przemija,
Choć należy do prehistorii bytu.

Opole 11 lutego 2011

Artykuł

Zygmunt Dmochowski tak opowiada o Tadeuszu Różewiczu,

który u jego wspólnego przyjaciela Andrzeja Słomianowskiego (współtwórcy miesięcznika Literatura na świecie) Saarlouis nad Renem w Zagłębiu Ruhry czytał jego wiersze z tomiku – “Skaczące światło” i jak na nie zareagował. Kim jest Tadeusz Różewicz. Tadeusz Różewicz (ur. 9 października 1921 w Radomsku) – polski poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta, członek Wydziału VI Twórczości Artystycznej PAU; brat Janusza i Stanisława, ojciec Jana.

Więcej

Andrzej Słomianowski, "List do Zarządu Oddziału Opolskiego Związku Literatów" na ręce prezesa Oddziału Harrego Dudy,1996 (fragm.): - "Podobają mi się wiersze Zygmunta Dmochowskiego ("Skaczące światło"). Są tak inne od tego, co ja robię, że mnie fascynujątą odrębnością. Spotkanie tak odrębnego poety zawsze jakoś poszerza horyzonty poetyckie, własne i w ogóle. Fascynuje mnie rozmach tych wierszy, ich energia - czysta, poetycka energia; to jest żywioł nie do pohamowania. I Dmochowski ma świetne ucho, i z pewnością własny, autentyczny głos".

Janusz Wójcik - poeta, dyr. Departamentu Kultury Urz. Marszałkowskiego w Opolu: Relacja z wizyty u Andrzeja Słomianowskiego w Saarlouis : "Odwiedziłem w Saarlouis poetę Andrzeja Słomianowskiego, który nad Renem wydaje polską gazetę. Zastałem u niego w mieszkaniu poetę Tadeusza Różewicza, który leżał na kozetce i czytał wiersze Zygmunta Dmochowskiego z tomu "Skaczące światło". Odkładając lekturę, powiedział: - ciekawy poeta, duża wyobraźnia, oryginalna metafora.".

Potem osobiście skrzyżowały się moje drogi Z Tadeuszem Różewiczem podczas jego wizyty w Górnośląskim Towarzystwie Literackim w Katowicach (jestem członkiem Zarz. GTL). Nawiązaliśmy do Andrzeja Słomianowskiego. Rozmawialiśmy o nowych trendach w poezji. Wspominaliśmy twórczość Janusza Żernickiego.

Artykuł

Zygmunt Dmochowski napisał trzy nowe wiersze z cyklu „Człowiek - szkice do portretu". Jak wiadomo, utwór o tym tytule znajduje się w tomie wierszy "Trzy poematy" (Kraków  2009). Wynika z tego, iż nie jest to utwór zamknięty, skoro pojawiają się nowe wiersze. Prawdopodobnie powstanie poemat drugi z tego cyklu.

Nowy wiersz „Człowiek XIV - szkic do portretu", kreśli sylwetkę homo z obszaru kujawskiego i jest napisany z kluczem.

CZŁOWIEK XIV

Szkic do portretu

Gdyby chcieć oddać go w ociosie –
Rzeźba miałaby kształt orygami.

Cały jest z wichru niepokornego,
Który był wzniecił Miecław nad Gopłem.
Cały jest z bieli słonaw znad Wisły,
Która z burt tężni spływa w stalaktyt.
Cały jest z krzyku łanu czerwieni
Z wydm u podnóża racięskiej góry.

Wielbiciel piękna, osobny w tłumie:
Marzyciel, skryba, fantom i piastun -
Zawsze w drodze - z obłokiem złudzeń.

 - Lustro obwoźne na traktach czasu.

 Opole, 21 stycznia 2011 r.

artykuł

CZŁOWIEK XV

Szkic do portretu

Prawda o nim jest niedocieczona –
promieniują nią bogowie
stworzeni na ludzkie podobieństwo

Przekrwiony niedosytem
rozczłonkowuje szaleństwo żywiołów:
wody ognia powietrza i ziemi
w przemienną konfigurację bytu -
od pomnażania dobra po zagładę siebie
i wszelkiej rzeczy którą włada

Nieci błogosławieństwo i grozę ognia
gasi pragnienie i karze potopem
podsyca trwanie i zabija morem
rodzi niebo i rozstępuje się piekłem

Prawda o nim jest zawiła:
ziarnem się bożąc - rozpęka życiem
które spopiela niszcząc nadzieję

CZŁOWIEK XVI

Szkic do portretu

Pojawił się z matki ziemi
I z krwi strąconych aniołów
Przywalonych skałami,
Spod których dymiąca trysnęła.

Jest zatem upadłym bogiem
Pamiętającym niebo,
Do którego w męce powraca
Koleiną Syzyfa.

Będzie nim, pozostając wiatrem
Schładzającym ogień
I wodą, która spulchnia ziarno:

Dopóki nie zapragnie krwi
Z żył rodzaju swego
I strzępienia błamu ziemi -
Z czego się był począł.


Opole, 2 lutego 2011 r.a

Wspomnienie o przyjacielu prof.Piotrze Zbikowskim

Przed chwilą zadzwoniła do nas prof. Lucyna Żbikowska, iż przed godziną odszedł na zawsze jej mąż Piotr mój przyjaciel z czasów naszej działalności dydaktycznej na Kujawach. Oboje byli naszymi przyjaciółmi. Chciałbym o tej przyjaźni słów kilka powiedzieć. Trzeba, bowiem przypomnieć tą świetlaną postać, z którą skrzyżowały się moje losy na Kujawach w trudnych Judymowych latach 1955 - 1965. 

Prof. dr Piotr Żbikowski kierował Zakładem Literatury Średniowiecznej i Polskiego Oświecenia na Uniwersytecie Rzeszowskim. Wychował wiele pokoleń polonistów. Z kilkoma jego wychowankami utrzymuję w Opolu kontakt. Wielokrotnie na swoich spotkaniach poetyckich w szkołach i bibliotekach przybliżałem słuchaczom Jego sylwetkę. Był moim Przyjacielem. Pracowaliśmy w okresie, 1955 do 1965 jako poloniści w Radziejowie - mieście położonym w sercu Kujaw. Piotr uczył j. polskiego w Technikum Mechanicznym, ja byłem polonistą w Liceum Ogólnokształcącym. To były trudne czasy. Nauczyciel był przywiązany do szkoły nakazem pracy. To były czasy potarganych aniołów na wichrze ówczesnej historii. Czasy figur woskowych i arlekinów oraz przemykającego się wśród kamieni Boga. Szansę wyrwania się z tego partykularyzmu mieli tylko szaleńcy, którzy potrafli rozsadzić spojenia ciszy.

Spędziliśmy z Piotrem wiele trudnych i pięknych chwil.. Zderzaliśmy się w różnych konfiguracjach, towarzyskich i zawodowych. Organizowaliśmy różne eskapady kujawoznawcze. Wielokroć odwiedzaliśmy Kruszwicę, Gopło i Płowce. Pod kopcem płowieckim godzinami dyskutowaliśmy o Łokietku oraz o dramatach Szekspira.

Obaj uczęszczaliśmy na kurs bibliotekarski w Toruniu. Piotr był po studiach na KULu w Lublinie, (które nie były w cenie u czerwonych proroków), ja po Uniwerku Warszawskim. Wiele tajemnic z czasów "zniewolonego umysłu" zabierzemy z sobą do nieba.

To była piękna postać, wspaniały człowiek, życzliwy Przyjaciel. Zamierzaliśmy się w tym roku spotkać razem z żonami - towarzyszkami z tamtych czasów - Jego Lucyną i moją Haliną, we Włocławku, w którym się urodził. Okrutny los stanął nam na przeszkodzie.

Wspominam Piotra w dwóch wierszach: "Radziejów" i "Włocławek".

Serdecznie Cię pozdrawiamy Lucynko i razem z Tobą się smucimy.

Opole 20 stycznia 2011

Zygmunt i Halinka Dmochowscy

Artykuł wloclawskie24.pl

Co w Opolskim Oddziale Związku Literatów Polskich?

Na plenarnym zebraniu Opolskiego Oddziału ZLP, w dniu 19 stycznia 2011, dokonano wyboru delegatów na Zjazd Literatów w Warszawie (maj). 

Opolski Oddział reprezentować będą na Zjeździe poeci:

Zygmunt Dmochowski, Wiesław Malicki i Władysław Żołnowski.

13 kwietnia br na zebraniu Oddziału Opolskiego ZLP dokonano wyboru czwartego delegata 

na Zjazd Literatów w Warszawie. Została nim poetka Teresa Nietyksza - sekretarz Oddziału.

              10 stycznia 2011 roku Zygmunt kończy 80 lat.

Jak sam mówi :
"Powiem Ci, że nie odczuwam na grzbiecie 80 - siątki, myślę, że zakonserwowała mnie nasza ciechocińska sól z tężni (pod którymi się urodziłem) i z nadwiślańskich warzelni."

Dlatego już dziś 

Drogi Zygmuncie przyjmij!

W dniu 10 stycznia
– dniu Twoich 80 urodzin 

tak pięknym i wspaniałym
życzymy Tobie sercem całym zdrowia,
szczęścia, pomyślności,
sto lat życia i radości.
Być może masz i inne życzenia,
więc też życzymy ich spełnienia.

Życzymy Ci wyciszenia.
Tylko w ciszy można spokojnie żeglować
po oceanie wspomnień.
tylko w ciszy usłyszysz nieme wołanie
drugiego człowieka.
W ciszy można wymierzyć subtelną wagę słów.
Tak więc życzymy Ci wyciszenia w sercu,
a na ustach – wielu słów.
Dobrych słów,
których nie poskąpisz przyjaciołom.

Wiązankę
najpiękniejszych życzeń Urodzinowych:
długich lat życia,
szczęścia, dobrego zdrowia i sił,

powodzenia w pracy i całym życiu.
Spełnienia najskrytszych marzeń,
realizacji dobrych zamiarów i planów.
Pogody ducha, nadziei , wszelkiej pomyślności
oraz dalszej weny twórczej
życzą

„KUJAWIACY”
oraz wszyscy przyjaciele i znajomi
z Radziejowa

szczególne serdeczne życzenia
od maturzystów z 1964 roku

Karol Szmagalski

         
Poświęciłem temu wydarzeniu artykuł

Dmochowski Zygmunt Opole,  04.01.2011 13:12:15

Dziękuję Ci Karolu za życzenia urodzinowe! Cieszę się, że jako pierwszy składa mi je Przyjaciel z Kujaw - Karol Szmagalski, mój maturzysta, inżynier i wieloletni dyrektor w swoim późniejszym życiu, współczesny animator i twórca kujawskiej kultury. Dzisiaj, widząc Twój dorobek twórczy, mogę powiedzieć, iż z powodzeniem kontynuujesz dzieło kulturotwórcze naszego Przyjaciela - Janka Kalafusa na Kujawach Radziejowskich, pszenno-buraczanych - na północnej rubieży naszego Gopła i wiekopomnych Płowiec, aż po Kujawy Białe - piaszczyste z moim rodzinnym Ciechocinkiem.

Dziękuję Ci, że znajdujesz czas na dokumentowanie mojej drogi twórczej w Wiadomościach Kulturalnych Włocławka i na moim portalu kujawskim, który stworzyłeś.

Dziękuję także wszystkim moim Uczniom i Maturzystom, absolwentom Liceum Ogólnokształcącego w Radziejowie, którzy do tych życzeń się dołączyli. Pozdrawiam Was serdecznie z Opola, miasta piosenki - drugiej po Kujawach mojej Małej Ojczyzny

  Swoje życzenia i moją na nie odpowiedź możesz wprowadzić na - kujawy 2008.

                                                   Krystyna Szczerbiak

05/01/2011 11:43
Panie Profesorze , do życzeń ,które przekazał Karol

dołączają wychowankowie klasy 1959-1963 S.p. Benona Bykowskiego.
Życzymy dużo zdrowia i następnych okrągłych jubileuszy.

W nowym, tajemniczym jeszcze 2011 roku. Niech będzie obfity, twórczy i ciepły jak sąsieki brzemienne naszych naddziadów kujawskich. Niech będzie jak dotyk kochanej kobiety!

Podyktuję Ci pierwszy wiersz, jaki napisałem w 2011 roku. Jest poświęcony Opolu – piastowskiemu miastu, które mnie przygarnęło przed czterdziestu laty i stało się drugą moją Ojczyzną – po Kujawach – miejscu urodzenia.

Miasto zieleni i girlandów kwietnych,
Miasto platanów i płaczących wierzb,
Miasto Bolków z piastowskim cenzusem
I orłów prastarych na sarkofagach

O betonowe pylony rozpryskuje się Odra -
Wehikuł czasu, warkocz życia epok;
W wartki nurt leniwie wsącza się Młynówka
Omywająca mensę Śródmieścia:
Kolorowe kamieniczki - Śląską Wenecję.

Stoję na moście w tęczy pejzażu:
W lewo -  Katedra i spiż Panitza,
W prawo - Na Cyplu  Świątynia Książki
-Magna Libra Opolensis.

Wysoko, w łukach balustrady,
Jak prestidigitator -  tańcuje słońce.

Opole 1 stycznia 2011 r.

artykuł

===================================================

Tuż przed Wigilią ukazała się 

w Krakowie

w Wydawnictwie Towarzystwa Słowaków antologia poezji nosząca tytuł 

- "Świąteczne przesłanie Konfraterni Poetów".

Książkę wydano pod honorowym patronatem metropolity Krakowa Stanisława Dziwisza oraz burmistrza Niepołomic Romana Ptaka. Zawiera wiersze 60 - ciu poetów polskich i zagranicznych, w tym poetów z Opolszczyzny Min. znajduje się mój wiersz "Pastorałka", poświęcony Kujawom mojego dzieciństwa. Promocja antologii odbędzie się 10 stycznia 2011 r. na Zamku Królewskim w Niepołomicach.

Antologię opracował literacko szef Konfraternii Poetów - poeta Jacek Lubart-Krzysica, zasłużony dla kultury nie tylko krakowskiej, wielki przyjaciel Opola i Śląska Opolskiego. Wymieniony jest w poczcie wybitnych Krakusów noszącym tytuł

- Potwory Krakowskie.

artykuł

Dzisiaj Krystian Szafarczyk - wydawca, reportażysta i poeta (prywatnie teść mojego syna Rafała) obchodzi w Bibliotece miejskiej w Opolu swój 50 letni jubileusz pisarstwa. Uroczystość odbywa się w ramach Opolskiej Jesieni Literackiej. Idziemy na tę uroczystość rodzinnie i przyjacielsko.

 
Krystian Szafarczyk

OPOLE

Adamowi Kurczynie

To jest moje Opole

z ulicą pochyłą

ratuszem

i kamiennym smutkiem

na placu Sebastiana

To jest moje wierszowanie

z rzeką

knajpą i katedrą

gdzie dziwni żebracy

nie chcą pieniędzy

a wyciągnięte dłonie

kierują w stronę czerwonego słońca

Widzisz ten dzień

marmur spadający jak gwiazda

z marmuru buduję dom

z marmuru i światła

widzisz to drzewo nad Odrą

smukłe jak dziewczyna

buduję miłość

ogromną pachnącą

To jest moje Opole

z neonami

których szablonowe treści

rozdzwaniają się na tynkach

a zmęczona wieża

łowi żółte światło

i rozdaje spieszącym

na drogę szczęśliwą

Na placu kamiennym

gdzie sterczy kościsty ratusz

mała dziewczynka

roznosi kolorowe bałwanki

gliniani święci chodzą po dachach

na złotych trąbach

do nieba się modlą

Zygmunt Dmochowski o Krystianie Szafarczyku.

KRYSTIAN SZAFARCZYK - UWAGI O ŻYCIU I TWÓRCZOŚCI

Poeta, reportażysta, edytor, członek Związku Literatów Polskich. Krystian Szafarczyk pojawił się w życiu literackim Opola w latach 60 - tych u.w. jako cudowne dziecko poezji, które zelektryzowało środowisko. Zadziwił otoczenie, jak niegdyś Jesienin - wyrostek chłopski, talentem trafnego odczytywania codzienności w szokująco udanym poetyckim obrazowaniu ujemnych zjawisk życia. Jawił się niczym landszaft z wędrującym dnem poety z Kujaw - Janusza Żernickiego. Pojawił się w takim kształcie i takim pozostał do dzisiaj.

W latach 90 - tych, kiedy się z nim zderzyłem, odebrałem go, jako poetę krańcowości i świadomej prowokacji. W miarę upływu czasu zaczęły pogłębiać się w nim nastroje turpistyczne i dekadenckie - obsesja śmierci, niewiara w sens życia, homofobia.

Poezję okrasza Szafarczyk odniesieniem do mitologii oraz do metafory wielkich legend literackich, jednocześnie jest twórcą o dużym wyczuciu poetyczności, odczuciu rytmu i melodyjności frazy oraz celnego doboru metafory. Stał się poetą okolicznościowym - incydentalnym, jak go określił poeta i przyjaciel, Harry Duda - tworzącym interwałowo w aurze negacji otaczającej go nieczułej współczesności, przypominającej dantejskie inferno.

Poeta Krystian Szafarczyk - to zjawisko samo w sobie incydentalne w wykwicie własnej biografii: babka Gertruda przed nazwiskiem używała przedrostka Von (wywodziła się z Hohenzollernów), dziadek Stanisław Sikora był pretorianem Piłsudskiego (wysoki urzędnik plebiscytowy), ojciec Feliks to pionier andragogiki opolskiej.

Krystian Szafarczyk to także teść mojego syna Rafała - ojciec Katarzyny i dziadek naszej wspólnej wnuczki kujawo-ślązaczki, Agnieszki, która zarzeka się, iż kiedyś zostanie biografem swoich dziadków - Krystiana i Zygmunta.

Ale Krystian Szafarczyk - to przede wszystkim wspaniały, uczuciowy człowiek i kolega, piszący piękne, urokliwe i wzruszające wiersze.

Te kilka zdań, które przed chwilą skreśliłem o Krystianie-Ślązaku - to upominek na Jego jutrzejsze imieniny. Ukażą się one na moich Kujawach, dzięki Tobię, Karolu - mojemu dawnemu maturzyście.

Opole, 3 grudnia 2010 - wieczorem.

I taka refleksja.

Historię rodu Szafarczyków opowiedział szeroko pisarz Maciej Siembieda w swojej książce reportażowej. Był niegdyś naczelnym Gazety Opolskiej. To u niego w Opolu zdobywał Szafarczyk szlify dziennikarskie. Potem naczelnym gazety gdańskiej. Należy nadal do naszego Oddziału ZLP, bo się nie przeniósł. Wiersze Krystiana Szafarczyka przesycone są dużym nadrealizmem, np. Powiedział w którymś wierszu ze smutkiem, że koło ratusza zobaczył zaprzyjaźnionego psa, który go nie poznał. A jeszcze wcześniej naczelnym Trybuny Robotniczej w Katowicach. Dziennikarz globtroter! Połowa rodziny męskiej Szafarczyków to z dziada pradziada sztygarzy. Jeden z nich przed powstaniem listopadowym wiercił źródło w Ciechocinku. Tak to potomek śląskich Szafarczyków związał się koligacyjnie z przedstawicielem starego rodu kujawskiego - Zygmuntem Dmochowskim, tak to HISTORIA RZEŹBI różne konfiguracje między ludźmi. O udziale śląskiego sztygara Szafarczyka w wierceniu pierwszych źródeł solankowych w Ciechocinku wspomniałem w powieści "Płonąca sól".

artykuł

artykuł portal ogólnopolski

Dzisiaj (28 listopada) zmarł w Opolu w wieku 97 lat nestor pisarzy opolskich - Zbyszko Bednorz - literat, poeta, działacz kultury i piewca polskości na Śląsku.  Był znanym na Opolszczyźnie koryfeuszem kultury, działaczem społeczno-patriotycznym i naukowcem. Piastował godność honorowego profesora Uniwersytetu Opolskiego. Należał do grona założycieli Opolskiego Oddziału Związku Literatów Polskich. Był Honorowym Obywatelem Województwa Opolskiego i Miasta Opola. Pierwszym profesorem honorowym Uniwersytetu Opolskiego. Profesor Dorota Simonides wspomina go, jako wspaniałego człowieka. 

Pogrzeb Zbyszko Bednorza odbędzie się w piątek (03.12) w alei zasłużonych na cmentarzu w Opolu-Półwsi.

Dziś Zygmunt tak do mnie pisze:

W dzisiejszą niedzielę w Opolu (14 listopada 2010 r. o godz. 16,30) odbędzie się w kościele pw. św. Apostołów Piotra i Pawła Wieczór Poetycki "pro memoriam", poświęcony zmarłym opolskim poetom. Organizator: pisarz Marek Krassowski - prezes Klubu Związków Twórczych w Opolu. Wiersze recytować będą aktorzy z młodzieżowego Domu Kultury. Wystąpi Chór Parafii św. Piotra i Pawła pod batutą Tomasza Krzemińskiego.

Uczczeni będą poeci - nasi koledzy, którzy od nas odeszli: Stanisław Chaciński, Stanisław Chalimoniuk, Jacek Grunwald, Marek Jodlowski, Jerzy Karecki, Adam Kurczyna, Andrzej Pierszkala, Wilhelm Przeczek, Jan Pyszko, Zbigniew Ruszel, Irena Trojanek-Szmidtowa, Karolina Turkiewicz-Suchanowska i Józef Trafidlo.

W spektaklu wezmą udział poeci z różnych ugrupowań twórczych.

Refleksje na żywo po obejrzeniu spektaklu:

Pomyślunek, scenariusz i wykonanie dobre - pobudzające do naśladownictwa. Mobilizująca inspiracja. Ułożenie ekspozycji: biogram i wiersz na przemian, po dwóch prezentacjach przerywnik wokalno-muzyczny, działanie na wyobraźnię zapalonymi zniczami - twórcze i zapładniające czarodziejstwem ognia jakby nawiązujące do archetypu słowiańskich misteriów. Piękny i zharmonizowany występ młodych aktorów-recytatorów. Magiczna atmosfera kościoła podnosząca powagę. - Brawo Marku, twórco i reżyserze!

Zmarł nasz przyjaciel rzeźbiarz Panitz, w piątek idziemy z Harrym na pogrzeb. Podczas pogrzebu rzeźbiarza Adolfa Panitza będziemy z Harrym recytować wiersze napisane dla Niego. Był naszym przyjacielem. Ja powiem wiersz "Panitza wrota do świątyni Boga" - o spiżowych drzwiach, jakie wykuł do opolskiej katedry. Pogrzeb ma być nie lada uroczysty!

- Panitz stworzył dla naszej katedry dzieło, które niczym klejnot będzie trwać wieki - mówił Zygmunt Dmochowski, poeta i przyjaciel zmarłego artysty. Dmochowski dwa lata temu opublikował w "Indeksie", piśmie Uniwersytetu Opolskiego, wiersz o drzwiach do świątyni - 'Adi pomagał mi rozszyfrować piktogramy na nich zawarte. Początkowo trudno było to zrozumieć. Potem odczytałem sens tego dzieła, zobaczyłem ponadczasowy korowód chrześcijaństwa, który podąża przez ludzkość. Napisałem o tym wiersz, sprawiając Adiemu wielka przyjemność - opowiadał poeta.

Tyle w tekście Gazety Wyborczej o moim pożegnaniu Adiego. Jest także życiorys zmarłego i informacja o jego dziełach.

W pogrzebie, jako przedstawiciel literatów wziąłem udział samoczwór. Byli także pisarze - Harry Duda, Małgorzata Sobolewska i Teresa Nietyksza.

artykuł

Witaj, mam wiersz o starym cmentarzyku gosławickim, leżącym w mojej dzielnicy w północnym rejonie Opola, zamkniętym dla pochówku od dziesięcioleci. Tutaj chodzimy z Halinką na Zaduszki. Poświęciłem mu w tę noc zaduszną wiersz.

CMENTARZYK GOSŁAWICKI

MOJE ZADUSZKI

Wtłoczony w półmrok mglistej nocy,

W fastrygę brzóz i w ażur cegieł,

W kobiercu liści spadłych z klonów,

Z krzyżem pośrodku - odkupieniem.

Pełgające na wzgórkach ognie

Miłości, w otulinie ciszy -

Przytulisko pamięci dla żywych

I katharsis dla zbłąkanych dusz

Per anime in pena - dialog

Świętych prochów ziemi z niebem

O wybaczenie i moje Requiem

Kujawskie-na śląskim padole.

 Opole, 2. 11. 2010 - w noc zaduszną.

artykuł

Dzisiaj rozpoczyna się międzynarodowy Najazd Poetów. Wiersze zabrzmią w ośmiu językach: niemieckim, czeskim, ukraińskim, litewskim, rosyjskim, estońskim,  węgierskim i polskim.W delegacji niemieckiej będą także poeci z Budziszyna, wśród nich mój przyjaciel Beno Budar - będzie, więc dziewiąty język - poezja w języku serbsko-łużyckim. Biorę w Najeździe udział. Szerszą informację podam we wtorek po powrocie z Krakowa, gdzie misterium się kończy.

Na wstępie taka refleksja.

Poznałem i zaprzyjaźniłem się z warszawską aktorką Joasią Kasperską i z jej mężem Józefem Plessem z poetą z Lubeki ( potomek rodu Plessów z Pszczyny - książęcego). W ogóle siła by opowiadać, choćby o Rosjaninie prof. Andrzeju Polońskim poecie z Władywostoku, którego dziadek był Polakiem.

A oto ta relacja.

XXI Najazd Poetów na Zamek Piastów Śląskich w Brzegu (4-10 XI 2010) przebiegał pod patronatem marszałka woj. opolskiego - Józefa Sebesty. Biesiadę poetycką prowadził twórca Najazdu - poeta Janusz Wójcik (dyr. Departamentu Kultury).Poeci odwiedzili następujące miasta: Brzeg, Opole, Głubczyce, Głogówek, Namysłów, Kędzierzyn-Koźle, Kraków i Paczków. 

Wiersze recytowano w językach: polskim, czeskim, niemieckim, serbsko-łużyckim, rosyjskim, ukraińskim, litewskim i węgierskim. W Krakowie (8 XI) Najazd połączono z XXV leciem działalności Konfraterni Poetów Krakowskich. 

Patronat nad uroczystością sprawował kardynał Stanisław. Biesiadę poetycką w sali reprezentacyjnej Hotelu Europejskiego prowadził twórca Konfraterni - poeta Jacek Lubart- Krzysica. 

Wiersze zmarłych poetów czytała aktorka Anna Dymna. Ornamentykę muzyczno-wokalną przygotowali uczniowie szkół średnich z Opola i Brzegu.   W Krakowie wiersze swoje czytaliśmy z nowo wydanej antologii "Ilu Przyjaciół Pozostało w wierszach" (Wyd. Kraków,120 stron, wiersze 105 poetów z kraju i z zagranicy). Imprezie nadano charakter Zaduszek Poetyckich.

Na Najeździe Rosję reprezentowały dwie poetki (jedna z tytułem profesorskim) i poeta Andrzej Połoński ( prof. literatur słowiańskich, z pochodzenia Polak, wykładał okresowo we Władywostoku i we Włoszech).    

Z Ukrainy przybyła Maryja Tkachiwska (prof. germanistyki na uniwersytetu w Iwanofrankiwsku - Stanisławowie).Z Czech przyjechali prof. Fr. Vszeticzka i Kolarz - poeci starszego pokolenia oraz dwaj z Zaolzia, wśród nich Kazimierz Kaszper - naczelny m-nika ZWROT). 

Serbołużyczan reprez. dwaj poeci i poetka - na czele z Beno Budarem z Budziszyna.

Z Wilna przyjechał poeta Romuald Mieczkowski - naczelny m-ka NAD WILIĄ. Węgry przysłaly trzech poetów ( Budapeszt i Szekesfeherwar).

Opolszczyznę reprezentowali poeci z wielu stowarzyszeń literackich (ZLP, NKL, ŻYWI POECI, WENA, STOW> ROBOT> POETÓW, NIEZRZESZENI) - z Opola, Brzegu, Nysy, Głuchołazów, Prudnika, Namysłowa, Kędzierzyna-Kożla, Korfantowa, Niemodlina, Popielowa, Prężynki, Gostomi, Karczowa. W antologii znajdują się wiersze noblistów - Czesława Milosza i Wisławy Szymborskiej.

Ciekawostki - znane nazwiska literackie na Najeździe: Anna Kajtochowa, Jacek Kajtoch - wiceprezes ZG ZLP, Wojciech Kawiński, Adam Ziemianin, Józef Baran, Jan Lohmann, Julian Kawalec, Weronika Śliwiak (córka Tadeusza), Marta Klubowicz (aktorka), Elżbieta Zechenter-Spławińska, Agnieszka Safińska (malarka i tancerka), Joanna Kasperska (aktorka) i jej mąż Józef Pless z Lubeki (potomek książęcej rodziny z zamku z Pszczyny). 

Jako szczególną ciekawostkę podaję, iż była tak wielka frekwencja w Krakowie, że wielu Krakowian nie znalazło siedzącego miejsca, wśród nich jeden z senatorów.

W czasie Najazdu poetom towarzyszyła wzajemna serdeczność i duża bliskość oraz na każdym kroku troska władz samorządowych w najeżdżanych przez poetów miastach!

Tyle informacji Karolu z XXI MIĘDZYNARODOWEGO NAJAZDU POETÓW NA ZAMEK PIASTÓW ŚLĄSKICH w Brzegu na Opolszczyźnie.

artykuł

Mój przyjaciel, 

poeta Harry Duda, otrzymał wczoraj nagrodę Karola Miarki - fundowaną przez marszałków woj Śląskiego i Opolskiego. Nagrodę za służenie swojej Małej Śląskiej Ojczyźnie. Być może to zainspirowało Kujawiaka do wspomnienia jego Małej Kujawskiej Ojczyzny!

KAROLU DROGI, autentyczny mieszkańcu Ziemi Nadgoplańskiej (genealogicznie od jej zarania), w wyniku ataku nostalgii za moimi Kujawami napisałem wiersz imaginacyjny - przywołujący przeszłość kujawską. Wiersz nosi tytuł:

KUJAWY KUJAWY
MOJE WIELOPOLE

Rozsupłać w sobie bursztyn
rozzuć z otuliny czasu
brosze swojej młodości:
kształt barwę i dźwięk

Niech świszcze wiatr
w podstrzeszym pejzażu
tańczą malwy w tęczach
i parzy sól bielą
na brodatych tężniach

Niech rozkwieci się przestrzeń
świętej ziemi dzieciństwa:
Płowiec Kruszwic Nadgopla
i rozdzwoni szept kroków
ksylofonnych  jedynych -
Braci Matki i Ojca

Niech się zlecą na Deptak
ptaki nieba - Sokoły
i na skrzydłach metafor
Szmidt-Von Durer i Żernik
heros w jednym sandale -
Potargane Anioły

Harry Duda

Historia tej prestiżowej nagrody sięga roku 1983. Aż do 1999 przyznawało ją czterech wojewodów: bielsko-bialskiego, częstochowskiego, katowickiego i opolskiego. Potem nagrodę przyznawał tylko marszałek województwa śląskiego, a od czterech lat powrócono do tradycji, w ramach, której opolan honoruje nasz marszałek. Harry Duda, poeta, publicysta, społecznik, autor i współautor książek z pogranicza literatury i nauki, został wyróżniony m. in. za swoje wydawnictwa na temat zbrodni katyńskiej. - Choć osobiście traktuje to bardziej jak nagrodę za całokształt mojej działalności - podkreśla. - Nie dość, że znalazłem się w zacnym gronie, to na dodatek ta nagroda jest dla mnie także wyrazem swoistej akceptacji. Zwyczajowo laur ten trafia przecież do ludzi rodem ze Śląska, ja natomiast, choć spędziłem tu sporo życia i kocham Śląsk, to uważam się za przybysza - przyznaje Duda.

artykuł

Rozwinąłem treść pierwszej zwrotki " Czwartego Listu do Żernickiego". Wiersz nosi tytuł "Turbulencje". Ma nalot turpistyczny, ale w ostatniej zwrotce pojawia się nadzieja.

TURBULENCJE

pętle chwil

ławice nerwic

delty muliste bez ujść

 
Przypływy rdzy i wichru

mitralność sił

i szaleństwo myślenia

podmywające mózg

Są też formanty ruchu:

echo i mity

z czego bierze się moc

generująca trwanie

Nieskończoność skończoności

Opole 21 października 2010 r.

artykuł

Nasze biblioteki są w trakcie przygotowania do kolejnej Opolskiej Jesieni Literackiej to będzie interesujące pewnie kolejne spotkania, ale głównie uhonorowanie tych kolegów, których poprzednio nie uhonorowano. O tym  napisze niedługo po spotkaniach.

Tak pisze Zygmunt Dmochowski.
“Dzisiaj w nocy podczas czuwania przy telewizorze, w czasie akcji ratowniczej w Chile, towarzyszyły mi różne asocjacje, w wyniku, czego powstał wiersz adresowany do tzw. “obrońców” krzyża na Krakowskim Przedmieściu".

A oto wiersz :

Dmochowski Zygmunt

ŚWIĘTOKRADCY

Prześmiewcom Krzyża

z Krakowskiego Przedmieścia

Choć jest nadzieją i cierpieniem,

Jednością wiary - jej opoką,

Jest także sfinksem - wirem znaczeń,

Generującym blask i cienie:

Świętość, rebelię, żółć i kamień.

Ci, co spojenia Jego żyzne

Chcą opleść sykiem żrącym żmii,

Nigdy nie zstąpią do Kanaan,

Ziemi Zbawienia - apage, amen.

Opole, 13. 10. 2010 r.

artykuł

Kolejna inicjatywa twórcza studentów Uniwersytetu Opolskiego - wariacji asocjacyjno-artystycznej na temat wybranych utworów opolskich poetów.

                           Dziś Zygmunt Dmochowski tak pisze do mnie:

„W piątek, 8 października, w Bibliotece Wojewódzkiej w Opolu odbędzie się spektakl poświęcony poezji. Studenci przedstawią drugą z kolei animację inspirowaną naszymi wierszami. Pierwsza animacja miała miejsce 23 maja 2009 roku. Z tej okazji wydano wtedy płytę "STUDENCI POETOM". Druga, piątkowa animacja, także znajdzie podobną plastyczno-muzyczną oprawę. W piątkowym spektaklu bierze udział mój wiersz "W miasteczku Bełz". Bliższe oświetlenie spotkania przedstawię w sobotę, min. podam nazwiska poetów, których wiersze zainspirowały studentów.

Wczoraj wieczorem miałem także telefon z Krakowa, że mój wiersz (drukowałeś go) pt. "W POSZUKIWANIU SZYMONA Z CYRENY" wchodzi do antologii wierszy zadusznych, która ukaże się w pocz. listopada. W antologii tej zamieści także swój wiersz Wisława Szymborska.

A oto zapowiadana relacja :

W piątek, 8 października, w Bibliotece Wojewódzkiej w Opolu odbył się spektakl poświęcony poezji. Studenci przedstawili drugą z kolei animację inspirowaną naszymi wierszami. Pierwsza animacja miała miejsce 23 maja 2009 roku. Z tej okazji wydano wtedy płytę “STUDENCI POETOM”. Druga, piątkowa animacja, także znajdzie podobną plastyczno-muzyczną oprawę. W piątkowym spektaklu wziął udział mój wiersz pisze Zygmunt Dmochowski  “W miasteczku Bełz”.

A oto relacja z II prezentacji animacji do wierszy opolskich poetów
przekazana mi w czasie rozmowy przez Zygmunta Dmochowskiego.

 
Koryfeuszką spektaklu animacyjnego była poetka Małgorzata Sobolewska. Sala w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej wypełniona była po brzegi przez pisarzy, studentów z Instytutu Sztuki Uniwersytetu Opolskiego ( działających pod opieką artystyczną Bartosza Posadzkiego), artystów malarzy (z Zygmuntem Moryto) oraz sympatyków słowa poetyckiego i malarstwa.

Po projekcji filmu animacyjnego uczestnicy dzielili się swoimi spostrzeżeniami, W zabranym głosie min. powiedziałem: - Wiersz, jako kawałek świata stworzonego przez poetę jest zawsze nośnikiem określonego przesłania. Zawiera momenty ruchu myśli, która ma swój kształt, barwę i znaczenie.    Czy jako autor wiersza "W miasteczku Bełz" jestem zadowolony z jego animacji, dokonanej przez studentkę Dorotę Piechnik? Odpowiadam: Animacja była udana, ponieważ twórczyni jej ograniczyła do minimum abstrakcję na rzecz realistycznych środków przekazu. Plastyczka przez ruch, barwę i dźwięk uplastyczniła moją intencję - potępienie barbarzyństwa hitlerowskiego, dokonanego na pięknym organizmie kultury żydowskiej.

Nazwiska poetów opolskich, których wiersze poddane zostały animacji (Podaję kolejno wg ułożenia na płycie wideo, wydanej z tej okazji): Teresa Nietyksza, Karolina Turkiewicz-Suchanowska, Edmund Borzemski, Tymon Feusette, Małgorzata Sobolewska,Zygmunt Dmochowski, Sławomir Kuźnicki, Wojciech Ossoliński, Tomasz Różycki (nagroda Kościelskich).

W czasie projekcji wiersze recytował aktor Wiesław Sierpiński z Teatru Ziemi Opolskiej.

W MIASTECZKU BEŁZ

Pamięci Bronki i Arona Elenbergów
z Ciechocinka

Cynamonowy uśmiech,
Cynamonowe oczy,
Cynamonowy świat -
Pod skarpą jasnych wcieleń
Pamięci z tamtych lat.

 
Cynamonowy kitel,
Cynamonowa mycka,
Cynamonowy los -
W wirze wskrzeszonych godzin
Błyszczenia tamtych słońc.

Cynamonowe kramy,
Cynamonowa przyjaźń,
Cynamonowe sny -
Z sąsiedztwa mojej Matki
Z tamtych spokojnych dni.

Cynamonowa zamieć,
Cynamonowe doły,
Cynamonowa śmierć -
Brunatna dżuma czasu
W miasteczku małym Bełz.

3 sierpnia 2010 r.

Spotkały mnie niespodzianki - pisze w liście Anna Kajtochowa. Niespodzianki były niezwykle miłe, bo to dwa wiersze poetce dedykowane. Prezentujemy je w dziale Dedykowane Poetce. Wiersze napisali: Zygmunt Dmochowski (o którym Anna Kajtochowa pisała w szkicu zamieszczonym na łamach "Literata Krakowskiego") i Andrzej Walter (którego najnowszą książkę, "Tam, gdzie zebrałem poziomki", redagowała).

 http://www.kajtochowa.olesno.pl/index.html

 Odbyło sie dwudniowe wyjazdowe zebranie Opolskiego Oddziału ZLP

                            Sesja wyjazdowa Literatów Opolskich.

W dniach 21 i 22 września 2010 roku pisarze z Opolskiego Oddziału Literatów Polskich byli gośćmi Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach – Lamsdorfie oraz Biblioteki Miejskiej i Wydziału Kultury i Sportu Urzędu Miejskiego w Korfantowie.

W Muzeum przy współudziale dr Violetty Rezler – Wasielewskiej – dyrektora Centralnego Muzeum wysłuchali cykl traumatycznych prelekcji o życiu obozowym. Obejrzeli wystawę realiów obozowego życia, wzięli udział w dyskusji poświęconej więzionym żołnierzom – pisarzom, złożyli kwiaty pod Pomnikiem Ofiar niemieckiego okrucieństwa.

Jeszcze tego dnia, po południu, wyjechali do Korfantowa gdzie odbyło się zebranie plenarne Opolskiego Oddziału ZLP pod przewodnictwem prezesa Mariana Buchowskiego ( autor kultowej książki – Bestseleru „Stachura”).

W obradach położono akcent na konieczność nasilenia działalności integracyjno-środowiskowej, utworzenia koła młodych pisarzy, wzmocnienia kontaktów w różnych środowiskach przez organizację spotkań autorskich, reaktywowanie własnej działalności wydawniczej, ożywienie współpracy z prasą, radiem i telewizją.

Po zebraniu wieczorem odbyło się spotkanie integracyjne przy ognisku z ludźmi kultury Korfantowa.

Następnego dnia, 22 września miały miejsce spotkania autorskie pisarzy z młodzieżą szkół powiatu Nysa :

Mariana Buchowskiego w Gimnazjum w Korfantowie
Edmunda Borzemskiego w Gimnazjum w Korfantowie,
Teresy Nietykszy w Szkole Podstawowej we Włodarach,
Wiesława Malickiego w Szkole Podstawowej w Przechodzie,
Zygmunta Dmochowskiego w Gimnazjum w Ścinawie.

W drodze powrotnej do Opola pisarze odwiedzili leżącego w szpitalu w Niemodlinie chorego kolegę Andrzeja Pałasza – poetę i prozaika ze Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Artykuł

Opole,2010.9.24

artykuł     

Nic nad to Panie Żernicki

List jedenasty do nieba

Antycypując swój epilog,                                                                         

Przywdziewam chiton i pozę Charona,                                             

Ale Ty powiedziesz w dale,                                                              

Ty jesteś sternikiem i sędzią w zborze -                                          

Wędrowcze w Jednym Sandale,                                                   

Co był Ci się wysmyknął kiedyś                                                             

Jako jemu na drodze po runo                                                          

Przed dworcem chytrego Peliasa,                                                

Gdy Herę przenosił przez fale.

Już widać łódż - wyłania się z toni                                                    

Rozwartego jak Rodos balkonu,                                                           

Majaczy Leta w oddali smugą,                                                         

Krwawi kryształ czerwiem pelargonii,                                               

Skrzypią maszty w kolebach powrozów.

Przed ostatnią jest Jazon podróżą.

Opole, 1 września 2010 r.

====================================

Od Zygmunta!

Dziękuję za opublikowanie wiersza do Żernickiego. Cały cykl ukaże się w mojej kolejnej książce poetyckiej. Postaram się, żeby w posłowiu wspomniano, że cykl drukowałeś w Wiadomościach Włocławskich

.

http://wloclawskie24.pl/

STYGNĄCE KAMIENIE – najnowszy wiersz Zygmunta Dmochowskiego

STYGNĄCE KAMIENIE                                                          

( te przez Boga rzucane na szaniec )

Łapczywie wypatrują aniołów                                                              

Rozjaśniających ciemności;                                                                             

Łapczywie poszukują dotyku,                                                                   

Który serdecznie parzy;                                                                                

Łapczywie tulą sie do  róży                                                                

Rozniecającej ciepło.

Stygnące kamienie chłoną życie,                                                        

Nim zamilknie światło.

=============================== 

Opole, 4 sierpnia 2010

                                       Zygmunt ma bogate curriculum vitae. A jak je podsumowuje w wierszu.

                                                                                                 Tak na ten temat pisze:

                                                  „Podyktuję ci krótki, refleksyjny wiersz - rekapitulujący z grubsza moje curriculum vitae.”

RESUME

============================

Słyszałem milczenie - całe było w krzyku                                           

Smakowałem pustkę choć pełnią ją zwali                                           

Widziałem aniołów którzy przeciw byli                                                  

Dotykałem bytów które nie istniały                                                      

Szedłem po dnie światła by czuć wierchów poryw                                

Zawierzyłem  kwiatom - pieściłem kamienie

============================

Nikt byłem i wszystko - człowiek, laufer Boży

=============================

Opole, 30 lipca 2010

19 lipca 2010 roku

Dziś w korespondencji na Gadu-Gadu Zygmunt Dmochowski tak piszę. Mam nowy wiersz. Żeby był dostępny dla adresata, dobrze by było, żeby pojawił się w wiadomościach kulturalnych Włocławka. Wiersz nosi tytuł "Ucieczka z kina Wolność". Napisałem go dla bliskiej mi Urszuli Makowskiej z Instytutu Sztuki PAN w Warszawie. Córki moich przyjaciół ze studiów polonistycznych. Ojciec jej, Stanisław Makowski, był znawcą literatury romantyzmu. Kierował Katedrą Literatury okresu Romantyzmu na UW. Urszula pracuje w Zespole Słownika Artystów Polskich Polskiej Akademii Nauk. Widzimy ją w Wielkiej Grze w roli eksperta sztuki.

 
W wierszu podkreśliłem swoją niechęć do przestrzeni, w której nie dostrzega się tragizmu uduchowionych Ikarów - ludzi, którzy porzucają szczęście dla życia twórczego, dla życia, które zazwyczaj jest gorzkie i niewdzięczne.

A oto ten wiersz :

UCIECZKA Z KINA WOLNOŚĆ

Urszuli Makowskiej -                                                                                              

córce moich Przyjaciół,                                                                      

Zosi i Staszka.

Zamknąć w sobie przestrzeń:                                                           

wędrujące niebo                                                                           

słońce i powietrze                                                                                  

i melodię ziemi

Zamknąć w sobie przestrzeń                                                           

z żarem i pamięcią                                                                               

z dotykiem i szeptem                                                                             

i naręczem blasków

Zamknąć w sobie przestrzeń                                                        

w krzyku i milczeniu

z zaraniem i zmierzchem                                                                                                                                  

z legendą warstw czasu

- Uciec od przestrzeni                                                                        

z zatoką i wirem                                                                                         

 gdzie był runął Ikar

Opole 11 lipca 2010

vide: artykuł

Dziś Zygmunt tak to mnie pisze.

„O 9 tej wyjeżdżamy z młodymi pod Pradziada w Czechach.”

Kilka słów o tym.

Pradziad (czes. Praděd, niem. Altvater) – 1491 m n.p.m. (podawane są też inne wysokości 1492 oraz 1493 m n.p.m.) – najwyższy szczyt w paśmie górskim Jesioniki (Czechy). Najwyższy szczyt Moraw i Śląska Czeskiego (i całego Górnego Śląska), a zarazem najwyższy szczyt Sudetów Wschodnich oraz 6. co do wysokości w całych Sudetach. Na wierzchołku panują surowe warunki klimatyczne (średnia temperatura nie przekracza 1 °C, wieją bardzo silne wiatry, głównie z kierunku północno-zachodniego).Na szczycie i w jego otoczeniu znajduje się Rezerwat Przyrody Pradziad powstały w 1991 roku z połączenia 6 odrębnych rezerwatów: Petrovy kameny, Velká kotlina, Malá kotlina, Vrchol Pradědu, Divoký Důl. Ochronie podlega roślinność alpejska i tundrowa oraz prastary drzewostan świerkowy.

Po powrocie wieczorem podyktuję ci mój nowy wiersz
– “Na wydechu myśli”.

A oto ten wiersz

=================

NA WYDECHU MYŚLI
Ani Kajtochowej – poetce życia

==========================

Na drzewie czasu, które na przemian
Żyje i martwieje, milknie i pulsuje –
Na tym drzewie tańczą nieporuszenie
Geometrie chwil naszego bytu
Piktogramy ognia i zlodowacenia:
Miotające się światło nadziei
I niemoc bezdenna zwątpienia.

===========================

Wszystko, niczym Twoja "spełniona pewność"                                   
Jest przewidywalne i odciska się                                                        
Na korze naszego drzewa - Aniu,                                                    
Jak Jego twarz na chuście Weroniki.

==============================

Opole, 1 lipca 2010 r.

Przed godziną wyjąłem ze skrzynki pokaźny tom 180 stronicowy. Jest to egz. pisma Krakowskiego Oddziału Związku Literatów Polskich noszący tytuł - "Literat Krakowski". A w nim w rozdziale "Krytyka" odnalazłem esej poświęcony mojej twórczości pt.  "Żywe znaki Zygmunta Dmochowskiego" (S. 160-164). autorstwa pisarki Anny Kajtochowej.  Powiem, że wzruszyła mnie pamięć krakowskich Przyjaciół.Tom jest obszerny, zawiera rozdziały : - Poezja, Twórczość Kola Młodych ZLP, Proza, Słuchowisko radiowe, Wspomnienia, Eseje - krytyka literacka,, Wywiady.Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków.Esej o mnie nosi tytuł "Sąsiedzi - Żywe znaki - Zygmunta Dmochowskiego".Ten tytuł świadczy o tym, jak bliscy są Opolanie Krakusom.

Co to jest Literat Krakowski. Jest to pismo Krakowskiego Oddziału Związku Literatów Polskich. Ukazał się w 2008 r. Redaktorami tomu pierwszego są Barbara i Szczęsny Wrońscy. Okładka i wnętrze zeszytu zaopatrzono w fotografie wykonane przez Joannę Bąk. Pierwszy numer otwiera artykuł Szczęsnego Wrońskiego pt. Powrót z niebytu. Autor przedstawił w nim genezę Krakowskiego Oddziału Związku Literatów Polskich, a także bieżące wiadomości na temat tej organizacji. O samym czasopiśmie Sz. Wroński wypowiedział się w następujących słowach: "Teraz na Państwa oczach debiutujemy nowym wydawnictwem, nieregularnikiem literackim (...). Chcielibyśmy by stał się on synonimem dobrej jakości artystycznej i twórczego myślenia o sztuce". Zawartość Literata Krakowskiego składa się z dwóch części zatytułowanych Publicystyka i Proza. W pierwszej czytelnik znajdzie teksty o wierszach Zbigniewa Herberta (Justyna Gorzkowicz: Słów kilka na marginesie wierszy...), współczesnej poezji polskiej (Waldemar Kania: Co z tą poezją?) czy o Antonim Euzebiuszu Balickim, literacie i teatrologu (tekst Marcina Kani). Druga część poświęcona została twórczości Juliana Kawalca (Co było najpierw), Joachima Neandera (Niszczyciel), Andrzeja Grabowskiego (Funia, Kicia i cała reszta) i wielu innych autorów.

żródło:

 http://www.lib.uni.lodz.pl/bibula/bibula31/bibula31.html

W sobotę 12.06.2010 r. w godz. od 14.30 do 22.00 na terenie zabytkowej warzelni soli przy ul. Solnej w Ciechocinku odbyła się impreza plenerowa pod nazwą "Łączy nas Wisła - Święto Soli", której organizatorem były: Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek S.A., Urząd Miasta Ciechocinka i Towarzystwo Przyjaciół Ciechocinka. Literatura i sztuka solą życia. Spotkania artystyczne i literackie były w Amazonce.

 
Przy okazji kilka słów o zabytkowej warzelni soli.

W ramach Przedsiębiorstwa "Uzdrowisko Ciechocinek" S.A. funkcjonuje zabytkowa warzelnia soli, w której w sposób niezmienny od przeszło 170 lat wytwarza się sól spożywczą oraz jej pochodne tj. Ciechociński Szlam leczniczy i Ług leczniczy . Wraz z tężniami stanowi ona wyjątkowy na skalę światową zespół obiektów zabytkowych, które można zwiedzać, zapoznając się z ich historią i specyfiką. W niewykorzystywanej do produkcji soli części warzelni zorganizowano muzeum, w którym swoje miejsce znalazły eksponaty związane nie tylko z warzelnictwem, ale również będące świadectwem powstania i rozwoju działalności uzdrowiskowej w Ciechocinku. Ekspozycja jest stale wzbogacana. Na szczególną uwagę zasługują misternie odrestaurowane aparaty do gimnastyki leczniczej Wilhelma Zandera. Odwiedzenie Zabytkowej Warzelni Soli jest doskonałym punktem mogącym uatrakcyjnić pobyt w Ciechocinku. Od tężni, będących obowiązkowym punktem wycieczek do Ciechocinka, dzieli ją tylko odległość 1300 m, którą można pokonać częścią traktu solnego biegnącego po wale przeciwpowodziowym.

Dziś tak o tym Zygmunt do mnie pisze.

Sceneria w przedwiecznej warzelni soli, gdzie odbyła się uroczystość "Łączy nas Wisła i Sól" - była wspaniała. Przedstawiono mnie publiczności, mówiłem wiersze kujawskie. Siedziałem w gronie kilku prof. ASP, którzy mieli wernisaż. Wśród nich był mój kolega z młodości Wiesiek Dembski. Przypomnieliśmy sobie naszych dziadków, którzy się przyjaźnili. Pobyt był kontaktowy.

W Radziejowie byliśmy wczesnym przed południem na grobach. Jedyny kontakt miałem z córką Prusinowskiego Anią w aptece. Bardzo miłe spotkanie. W niedzielę spotkanie z faroszem-kanonikiem Tadziem Szparagą. Wtorek w Toruniu u Waszaków i na Starówce – przywieźli i odwieźli. Następnie wizyta Halinki Złotnickiej i cały szereg innych kontaktów - min. Pietrzykowska, Nocna, Drobniewska , Żernicka, Stawecki.

Dziś Zygmunt Dmochowski przesłał mi  nową książkę Katarzyny Rodziewicz poetycką  z jego posłowiem .

Książka  ukazała się w wydawnictwie krakowskim. 

Posłowie nosi tytuł:

– PISZĄCA SIEBIE JAK SIĘ PISZE IKONĘ 

- Tytuł zbioru też jest jego

– PISANE SOBĄ.

W dniu 25 maja br. Zygmunt Dmochowski uczestniczył w spotkaniu na temat opolskiego środowiska literackiego, zorganizowanego przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną w Opolu (prasa, radio, telewizja). Obecni byli przedstawiciele wszystkich stowarzyszeń literackich poza grupą  "poeci osobni" - już w nazwie tej grupy kryje się separatyzm).Dziś relacjonując to spotkanie tak do mnie pisze.

Podaję ci fragmenty mojego wystąpienia - zacząłem od pytania:

Czy środowisko Opola to tylko twórcy, czy może twórcy i instytucje, które te osoby wspierają?

Mieszkam w Opolu już kilka dziesięcioleci i wciąż nie mogę doczekać się, jeśli nie integracji osób związanych z literaturą, to przynajmniej wzajemnej przychylności tej zbiorowości twórczej. Przychylności, która pozwoliłaby nie tylko zajmować się własnymi literackimi inicjatywami i kreować samych siebie - ale także dostrzegać i wspierać inicjatywy innych.Dostrzega się wysiłki przełamywania tego eklektycznego, smutnego zjawiska.

Należą do nich - aktywizacja działalności integracyjnej ludzi pióra ze strony bibliotek opolskich - wojewódzkiej i Miejskiej,- coroczny zlot pisarzy na Najeździe Poetów na Zamek w Brzegu oraz uczestnictwo opolskich twórców w imprezach poetyckich organizowanych przez Krakowską Konfraternię Poetów w Krakowie.

Nie dostrzega się natomiast wzajemnego przenikania się różnych nurtów twórczych, programów stowarzyszeń twórczych oraz stymulowania takiego działania przez autorytety kulturotwórcze Opola.

Poza miesięcznikiem "Ulotna przestrzeń" wychodzącym w Wołczynie redagowanym przez poetkę Lidię Węglarz, który drukuje i recenzuje nasze wiersze - nie ma publikatora- platformy w Opolu, gdzie każdy twórca mógłby przedkładać pod dyskusję swoje myśli programowe i artystyczne.

Więc, jeżeli mam przyjąć istnienie środowiska literackiego Opola - to jego słabość widzę w tym, jak bardzo jest ono zdezintegrowane.

Za oknem deszczowa pogoda nic nie widać wśród padających kropel majowego deszczu . Taka pogoda nastraja aby zwrócić uwagę na zjawiska przyrody jakie nas otaczają. Myślę, że warto sięgnąć do wiersza Zygmunta Dmochowskiego .

Karol Szmagalski

Zygmunt tak pisze " Ten wiersz jest mi bardzo bliski - rejestruje moje chłopięce lata, kiedy podglądałem czarodziejstwo przyrody na dziadkowych Wylkowyjach w Ciechocinku."

A oto wiersz :

KUJAWSKIE TROPY                                                                     

MOJEGO DZIECIŃSTWA

Mgłę rozgarniam czasu.

Magię wierzb chłonę -                                                                        

madonn kujawskich                                                                            

pochylonych nad strugą                                                                      

w zadumie

Śmignie zimorodek                                                                               

plusk roznieci:                                                                                   

srebrem rozdzwonią się płocie

Słońce lot swój zniży                                                                           

 i rozmnoży cienie

Na przełaju - kozioł                                                                        

zza firanek owsa                                                                                 

wychyli się czujnie

Przemknie się wśród trzcin                                                                    

szczeć jenota płowa

Pójdźka w zmierzchu krzyknie                                                             

ku przestrodze

W pokot zdrożone zlegną                                                                   

południce

Brzozy bielą wybuchną
- halogeny Boga

Wiersz składa się z obrazów przedstawiających zjawiska przyrody zaobserwowane przez Zygmunta ( w dzieciństwie) w czasie trwania jednego dnia. Każdy obraz jest ogniwem wydarzeń, które zaistniały od brzasku do zmierzchu. Zatem wiersz składa się z obrazów impresjonistycznych, następujących po sobie w ciągu jednego dnia.

Dziś tak Zygmunt Dmochowski do mnie pisze. Dotarła do mnie przed dwiema godzinami antologia "Smyczkiem i słowem". Wydawnictwo Oficyna Konfraterni Poetów, Kraków. 2010. Jest w niej mój wiersz pt. "Magia skrzypiec i kolorów".

MAGIA SKRZYPIEC I KOLORÓW

Rubin mi podaj - blysk wyrżnięty                                                           

W rozecie krwistej, niech go spełnię                                               

 I od czerwieni się zatoczę!                                                                    

Niech będzie tętna w żyłach wrzeniem,                                               

Podboju ogniem, skrą pragnienia                                                    

I namiętności rozbożeniem,                                                          

Niech mnie porazi, niech mnie zetli.

Skrzypce mi podaj - dźwięku drżenie,                                                       

W którym ambrozji płonie nektar,                                                   

Katarakt rzecznych potarganie                                                            

 I Bałtów szumi morski wiatr.

Szmaragd mi podaj - war młodości,                                          

Fausta tragiczne opętanie,                                                                

Żebym się z czasu mógł wyczerwić

Gdy z liści zieleń szczęścia spiję,                                                             

Może jak Feniks się odrodzę -                                                                                                           

 W szmaragdzie, skrzypcach i rubinie.

Zygmunt Dmochowski

MITOLOGIA SORENA KIERKEGAARDA

Wejść w ciebie -                                                                             

To jakby zanurzyć się w otchłań oceanu,                                            

W niezmierzoną głębię, w sztorm i wicher,                                         

W szalejące żywioły - z bojaźnią i drżeniem.

Wejść w ciebie -                                                                                   

To jakby poszarpanym zboczem fiordu                                                                  

Stoczyć się lawiną na skaliste piargi                                                       

I w traumie wyczekiwać zbawczej remisji                                            

Dla obolałego ciała i ducha,                                                         

By w zamęcie człowieczej poniewierki                                              

Przekląć potwora - nieczułego Boga,                                              

Który stworzył piekło na ziemi - życie.

Wejść w ciebie -                                                                                  

To przewlec się przez okrutny czas,                                                           

Jak Dostojewski, z wiarą w niewiarę,                                                                                   

Że Bóg jest Bogiem nieskończonej miłości                                                                      

I że sens naszego istnienia można ująć                                         

W formuły ludzkiego intelektu -                                                      

Jak za przyczyną Hegla rzeczono.

Wejść w ciebie można tylko przez ciebie,                                      

Sorenie Kierkegaardzie - człowieku                                                    

Nieskończonej doczesności i wieczności,                                         

Sokratesie Północy - syntezo bytu.

=================================================================

I taka refleksja:

Wiersz poświęcony wielkiemu myślicielowi duńskiemu. Kierkegaarda”. Bardzo łubie komentować filozofów. Ale tego typu wiersze trudno percepewać każdemu, kto nie zna poglądów mędrca. Kierkegaard od dawna mnie fascynował, zwłaszcza jego życie osobiste, które niewątpliwie intryguje. Wiersz jest świeży. Muszę jeszcze zajrzeć do Hegla, z którego niektórymi sądami Kierkegaard sie nie zgadzał. Zgadzał się natomiast z Dostojewskim – obaj przeklinali potwora – nieczułego Boga, który stworzył piekło życia. Widzisz, jakie to wszystko jest pragmatyczne. Poglądy powiązane w łańcuch przyczyn i skutków. Żeby zrozumieć jednego filozofa, trzeba sięgać do innych. Z bojaźnią i drżeniem analizował zjawiska. Sam zdawał się być syntezą bytu. Jednakże tylko ci myśliciele mnie interesują, którzy byli Potarganymi Aniołami.”

Wczoraj Katarzyna Rodziewicz przysłała mi 

swoją nową książkę poetycką z moim posłowiem, 

ukazała się w wydawnictwie krakowskim.

Posłowie nosi tytuł: - PISZĄCA SIEBIE JAK SIĘ PISZE IKONĘ

- Tytuł zbioru też jest mój - PISANE SOBĄ.

Źródło: Trybuna Opolska 2010.4.26

Dzisiejsza TRYBUNA OPOLSKA informuje:

Dla mnie poezja to malowanie świata wyobraźnią - Mówi Zygmunt Dmochowski

WIERSZEM O MIEŚCIE

W sobotę został rozstrzygnięty konkurs na wiersz o naszym mieście. Wzięło w nim udział 20 opolskich poetów. Mieszkańcy wybrali najlepszy. Zwyciężył wiersz Zygmunta Dmochowskiego MOJE MIASTO OPOLE.

 - MAM DWIE OJCZYZNY - mówi poeta. - Jedną są KUJAWY, skąd pochodzę, drugą OPOLSZCZYZNA. Obu poświęciłem wiele wierszy. Dla mnie poezja to malowanie świata wyobraźnią. Zygmunt Dmochowski jest absolwentem polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Jako poeta zadebiutował w 1952 roku w studenckiej gazecie.

NAGRODZONY WIERSZ

MOJE MIASTO OPOLE

Lubię przed Ratuszem na opolskim Rynku
Zbierać za pazuchę wciąż chłonnego serca –
Spojrzenia przechodniów i tańczące kroki,
Spódnice w szeleście i pszenne warkocze,
I płaszcze rozwarte, i srebrzyste włosy.
- Są jak ptaki na łące i pstrągi w roztoce.

Lubię nad sadzawką przy Piastowskiej Wieży
Patrzeć na łabędzie sunące bez ruchu –
Te puchy kądzieli na wiosennym wietrze
I w wierzbę się wplatać spojrzeniem, i chłonąć
Szmer liści na klonach w kurzawie zieleni.
- Dlatego tu wracam, dlatego tu jestem.

Lubię przy Młynówce spowiadać się domom,
Które, jak w Wenecji, łaskocze szept fali
I o pień się otrzeć stuletniej topoli,
Rozpękłej na wichrze jak serce – gdy boli.

A tak zdefiniował pojecie „MOJA MAŁA OJCZYZNA „kiedyś w naszej rozmowie.

Cytuję za Zygmuntem:

„JAK ROZUMIEM POJĘCIE - MOJA MAŁA OJCZYZNA dla mnie pojęcie Małej Ojczyzny wiąże się ściśle z miejscem mojego dzieciństwa, z  zakorzenieniem w tym miejscu i z pierwszą pamięcią o nim. Człowiek rodzi się w jednym miejscu, chociaż potem w wielu miejscach żyje. I to pierwsze, jedyne miejsce z nim związane pojmuję jako Mała Ohttp://wloclawskie24.pl/articles/8912-podroz-z-opola-na-ukraine-poszukiwanie-mitu-zygmunta-dmochowskiegojczyzna. Dla Ślązaków, wśród których żyję, jest ona Heimatem bądź ojcowiną. Moja Mała Ojczyzna to: najpierw kujawska dolina Wisły z Ciechocinkiem, w którym się urodziłem i wychowałem; potem całe Kujawy Białe (piaszczyste) z Nieszawą, Włocławkiem i Kowalem; następnie Kujawy Czarne (pszenno-buraczane) z Radziejowem, Brześciem, Płowcami i Kruszwicą; wreszcie Kujawy Nadnoteckie z Inowrocławiem, Żninem i Pakością.”

Jeszcze raz gratulacje dla Zygmunta.

10 kwietnia 2010 roku o godzinie 8:56 samolot prezydencki rozbił się w okolicach Smoleńska

zginęli wszyscy na pokładzie - 96 osób w tym para prezydencka

Lech i Maria Kaczyńscy

Żadne słowa nie wystarczą, którymi można by opisać to co stało się na lotnisku wojskowym pod Smoleńskiem. W zaledwie kilka minut, Rzeczpospolita Polska straciła kwiat swojego narodu. Po raz kolejny ziemia katyńska okazała się niełaskawą dla polskiego rycerstwa. Tragedia jaka miała miejsce zainspirowała Zygmunta Dmochowskiego do napisania wiersza - "Psalm goryczy" , o katastrofie i jest  to wiersz trudny dla Boga!

PSALM GORYCZY

Zginęli w katastrofie pod Smoleńskiem

Dziękujemy Ci za dobro - Panie,                                                                     

Które dla nas czynisz                                                                         

W swojej Boskiej łaskawości.

Lecz jaką miarą zmierzyć mamy zło,                                               

Do którego dopuściłeś w Rosji -                                                       

Na okrutnej dla Polaków ziemi                                                         

Pod Krzyżami Katynia?

Jeżeli Tobie zawdzięczamy wszystko -                                                      

Bo wszystko staje się za Twoją wiedzą,                                            

Czyż za to, co jest dla nas plagą,                                                    

Czyż za to, co jest dla nas nieszczęściem,                                                   

Czyż za to, co jest dla nas cierpieniem -                                          

Możemy Ciebie, Panie, zganić?

Zaiste - powiedz nam, czy naprawdę                                                  

Godne to i sprawiedliwe,                                                                

Słuszne i zbawienne - dla człowieka?

Opole 13 kwietnia 2010 r.

I taka refleksja

CZEMU BÓG ŁASKAWY TAK CIĘŻKO POKARAŁ NARÓD POLSKI.

OGROMNA TRAGEDIA DZIESIĄTEK RODZIN,

ICH PRZYJACIÓŁ I ZNAJOMYCH.OGROMNA

TRAGEDIA CAŁEGO NARODU POLSKIGO.

CZEŚĆ ICH PAMIĘCI

Karol Szmagalski

Halina pisze mądre wiersze. Ten wiersz przed chwilą rzuciła na papier - jest związany z traumą, która nas dopadła po katastrofie w Smoleńsku.

HALINA KĘPSKA-DMOCHOWSKA

I CO DALEJ ?

Otulmy się ciszą - niech trwa                                                                       

Słowa nie wyrażą bezgranicznego bólu                                              

Otulmy sie ramionami                                                                        

by nikt kto żywy nie pozostał poza nimi                                             

Otulmy się serdecznością                                                           

by stłumić żal i być                                                                   

Otulmy się miłością by nikt                                                                                                       

nie odchodził  z poczuciem braku ciepła

Zatrzymajmy się, pomyślmy - warto                                                

bo choć nieraz zgody brak żyć trzeba

Opole - 13 kwietnia 2010 .

DO PANI ALEKSANDRY SAS WISŁOCKIEJ

 - USKRZYDLONEJ KUJAWSKIEJ POETKI.

Każdy tomik jest osobnym światem twórcy - w Galaktyce Poezji. Pani "Powroty" poszerzają ten uduchowiony obszar magicznego Słowa o nową metaforyczną przestrzeń, która jest Pani wyłączną własnością.

Myślę, że Pani trans poetycki będzie trwać długo, ponieważ ma pobudzenie w malarstwie. Oba te światy (Słowa i Koloru) wzajemnie się dopełniają. Wielu poetów "uprawiało" malarstwo.

Dziękuję za tomik i dedykowane wiersze- Niech Pani podąża za swoimi poetyckimi wizjami i maluje świat w pastelelowych , słonecznych barwach.

Zygmunt Dmochowski

Opole 7 kwietnia 2010 r.

SOLANGE

Agnieszce Tomczyszyn-Harasymowicz                                            

poetce spod Góry Chrobrego

Kobieta z aleksandryjskich waz,                                                       

Wkołysana w paryski błękit,                                                             

Z rurkami włosów z hebanu                                                                      

Muskającymi jej piękną twarz.

W profilu - krew w żyłach wrząca Fryne,                                                

Dłonie - alabastrowe origani.

Rozkruszająca na ścieżce blask,                                                       

Po której w Nohant z gracją stąpa.

Nabożnie zazdrosna o Frycka                                                           

Wypuszcza ze smyczy cienie                                                                

Na damy adorujące Mistrza,

Także na własną matkę - George Sand.

Opole 2 kwietnia 2010

Jest to wiersz o córce George Sand , młodziutkiej Solang, która kochała się w Chopenie, mężczyźnie swojej matki. Podobno ze wzajemnością. Ot, taki filigran poetycki zadedykowany Polce - mojej koleżance z Głuchołaz, bardzo do Solang  podobnej. Autorce bardzo pięknych, o głębokim dnie, wierszy. Od miesięcy Agnieszka czeka na ten wiersz, a on dopiero dzisiaj do mnie przyszedł. To pośrednio opis jej postaci. Jednakże nikt z nas nie wiedział, jaki to będzie wiersz - nawet autor.

CZARODZIEJKI                                                                                  
Z KUJAWSKIEGO AVIGNON

Trwa w objęciach Boga                                                                

W chramie pod gwiazdami                                                                   

Gaździna pszeniczna -                                                                    

Westa złotobłoga,                                                                           

Nadgoplańska Pani.

Dziewczę od aniołów                                                                      

Spod fary na zboczu                                                                           

W Avignon Na Górce,                                                                        

Gdzie rozkwitła Róża -                                                                   

Kwiat mojego losu.

Opole, 30.marca 2010

W ZAHRADCE BOTANICKIEJ                                                         

U VERY MICHALKOWEJ W JESENIKU

Przestrzeń barw i dźwięków                                                                     

światła i pejzażu -                                                                               

kalejdoskop tchnień                                                                          

pełnych słońca i nadziei                                                                    

jak sąsieki brzemienne

Magia lauby i wzgórka                                                                         

georginie i jaśmin                                                                          

brzaski w ogniu i tęcze -                                                                         

świat w rozbłysku baśni

Rozkołysane myśli                                                                             

rozkołysany księżyc                                                                          

rozkołysane niebo                                                                             

rozkołysane sny

W światowy dzień poezji

Jesenik 21 marca 2010 r.

Wczoraj w Jesenniku było słonecznie i ciepło. Zatrzymaliśmy się, jak zwykle u zaprzyjaźnionej Czeszki - Very, do której wpadamy na sobotnio-niedzielny wypoczynek. Ma piękny dom z jeszcze piękniejszym ogrodem. Bardzo, atmosferę oddaje wiersz, który wczoraj dla Very napisałem i wpisałem na pamiątkę do książki "Trzy poematy". Chciałbym, żeby dla niej zaistniał na naszym portalu. Vera jest dobra, życzliwa i piękna, Jest już po pięćdziesiątce, a wygląda jak Maryna Vlady.

ŻYCIE

Trawienie przestrzeni i czasu,                                                          
Trawienie ziemi i nieba,                                                                  
Trawienie mózgu i serca:

Przez zwrotniki Koziorożca i Raka,                                                     
Przez równik - na lądzie i morzu,                                                     
Od Północy po Antarktydę,
Od Kamczatki po Jukon
Pośród śmiertelnej ciszy-                                                                                                    Po huk Czterdziestek Magellana      

  - Trawienie siebie przez obłęd                                                       
Po ostatni haust powietrza,                                                             
Po ostatni błysk światła w oczach.

Opole nad ranem 17 marca 2010

ŚWIAT Z INNEJ BAJKI

Żurawie nie wypłyną już na niebo                                                              
I nie odbiją się w tafli jeziora;                                                            

Górka rozsypała się jak domek z kart;                                               

Dziewięćsił znad Tążyny skamieniał;                                             

Spłonęły Potargane Anioły;                                                            

Zapodziały się gdzieś kapliczki                                                      

Pierwszych uniesień - przyczółki wiary;                                                 

Ktoś odjechał ostatnim powozem;                                                   

Wszystko umarło -  oprócz łzy, co pali.

Zatrzaśnij za sobą czas - człowieku!

Opole, 14 marca 2010 r.

I taka refleksja.
Wiersz brzmi jak spowiedź człowieka, który słyszy krzyk marskości czasu, co był się od niego oddalił na zawsze. Jest to chwila smutnej refleksji , bo przecież non omnis moriar.Zaduma nad przemijającym czasem jest zawsze smutna.

MONOLOG

Łowić za pazuchę                                                                            
W poświacie księżyca                                                                        
Świętojańskie ognie.

MOJE LOGO KUJAWSKIE

Szaleństwo kolorów                                                                        

Zastygłe w źrenicach,                                                                  

Jak słońce Van Gogha                                                                                      
W złocie słoneczników.

Szmaragd u burt Wisły,                                                                    

Zegar w burzy kwiatów,                                                               

Galeria "Eliana",                                                                               

Tężni słona spowiedź.

Kursal i Warzelnie,                                                                            

Deptak, Grzyb, Miłorząb;                                                                    

W skrach czasu - jak żywe                                                            

Białe Domy moje.

Opole, 17 lutego 2010

Taka krótka refleksja, która pojawiła się, zapewnie, na kanwie częstych powrotów myślą na nasze Kujawy.

Nadbiegł ten czas nieoczekiwany                                                  

(Jak kohorta wściekła do Calais),                                                            

 Przez ćwierćwiecza w surmach gnany.                                            

 I pora była dżdżysta jak u Ciebie,                                                

 I spór był życia z życiem o metrum -                                          

 Poeto na włóczni ukrzyżowany.

Nadbiegł ten czas nieoczekiwany                                                      

(Jak wiking niegdyś do ujść Tążyny),                                                

Stracony i nieposzukiwany.                                                           

Tężnie nadal trwają czujnie                                                            

 I On - choć nie dla wszystkich jest widoczny -                              

 Poeto - uzdozłoty szczęściarzu!

Siwiejący czas jest okrutny,                                                                   

Nadbiega, kalecząc jak szrapnel.                                                         

Krętogłów stężał na jesionie,                                                                                               

Zwiędły białoczerwone goździki.

Chrystus miał nadejść, ale nie nadszedł.

Opole - noc 13/14 X 2009 r.

więcej zobacz

27 październik 2009 roku, Wtorek: KRAKÓW Ratusz Podgórski, sala reprezentacyjna - "Ojczyzny naszych serc" - misterium poetycko-muzyczne, XXIV Zaduszki Poetów –Zaduszki Poetów w ramach programu Międzynarodowego Najazdu Poetów Na Zamek Piastowski w Brzegu- Zygmunt Dmochowski  czytać będzie swój nowy wiersz:

 NIC NAD TO PANIE ŻERNICKI

 List wtóry do nieba

==========================================================

NIC NAD TO PANIE ŻERNICKI

List trzeci do nieba

Zlachany falochron błotnieje -                                                         

Nadzieja poszła w gwizdek.

Między tym, co można, a przemocą,                                                  

Wciąż rośnie przepaść.

Wróciłem właśnie z Kartaginy,                                                            

Jak ty niegdyś, i też uważam,                                                             

Że powinna być zburzona                                                               

Dla odkupienia czasu,                                                                 

Który się był potargał.

Twoje słowa prorocze czekają                                                                     

 W gołębniku na wyfrunięcie,                                                             

 Żeby zmartwychwstały kobierce                                                       

 Biało-czerwonych goździków -                                                       

 Na piaszczystych plantach                                                           

 Pod górą racięską                                                                              

 I żeby zazieleniły się wiersze.

Twój Cień na Wierzbowej                                                                 

Pielęgnuje Wanda.

Opole,5 grudnia 2009

Vide artykuł

===============================================================

NIC NAD TO PANIE ŻERNICKI

               List czwarty do nieba

Rozlewisko losu - życie:                                                                      

Pętle chwil, ławice nerwic,                                                             

Delty muliste bez ujść.

W Bayreut Gotterdammerung grali -                                                

Był czas powrotów do Elidy.

Pamiętasz, prolog był palladiański.

U wrót tężni się w słońcu spotkali,                                                 

Jazon ster stroił przed podróżą,                                                        

Zeus z Ruth z włosem rozwianym                                                   

Biegli ku źródłom - błękitnoskrzydli.

Minęły dale, pęd się schwacił,                                                      

Epos o szczęściu ugrzązł w micie.

Chłopak się w poczet bogów wsączył -                                           

Echem dryfuje po Olimpie,                                                             

Dziewczyna, mówią, wiersze pisze                                                   

Na Unter den Linden.

Jazon jest w drodze do Kolchidy.

                         Opole, 2 stycznia 2010 r.

B. - miasto festiwali Wagnera,
Gotter.. po polsku znaczy - zmierzch bogów

Zygmunt tak pisze:

Opisałem chwilę naszego spotkania po wojnie pod tężniami w Ciechocinku. Zeus - Janusz Żernicki, Ruth - jego niania a moja sympatia, rok potem wyjechała do Niemiec swojej ojczyzny. Została pisarką. Jazon - autor wiersza. Uratowali ją od linczu w 1945 roku rodzice Janusza, zatrudniając u siebie w domu przy dzieciach. Była moją rówieśniczką.

==========================================================

NIC NAD TO PANIE ŻERNICKI

List piąty do nieba

Czas poplątał nasze kroki -                                                                 

Jest Golgotą i Niniwą,                                                                   

Ma zielone, kocie oczy                                                                 

I drapieżny oddech Setha.

Na marksowych rekolekcjach                                                                       

Dziergał bies szkarłatny chorał,                                                           

Chrrystus krwią i żółcią broczył,